Mentionsy

Jeśli zostanie nam czas, to Słomczyńskiego doczytam, ale proponowałabym dzisiaj zająć się tłumaczeniem Ryszarda Długołęskiego, ponieważ jeszcze nigdy nie posiłkowałam się tym przekładem, a jest bardzo zacne.

Czyli, chciałem powiedzieć psalm, ale nie, sonet 129 w tłumaczeniu Macieja Słomczyńskiego.

U Długołęskiego świat nie wie jak unikać tej rajskiej pasji, a u Słomczyńskiego jakże wzgardzić niebem wiodącym do piekła.

Pokusa jest silniejsza u Słomczyńskiego.

Natomiast u Słomczyńskiego trzeba się w to wsłuchać, a wręcz wpatrzeć, prawda?

Apologie żądzy to u Słomczyńskiego jest zdecydowanie taka jednoznaczna.

To ja Słomczyńskiego zostawię panu Długołęckiego.