Mentionsy

Przeciwnicy Złotego Świtu uważają, że jego zaistnienie i sukcesy stanowią przykład dramatycznego wyboru, przed jakim stanęli mieszkańcy Grecji.

W historii działalności Złotego Świtu nie sposób jednak nie zauważyć niepokojących działań podejmowanych przez radykalnych nacjonalistów.

W drugiej części, która zostanie opublikowana w następnym numerze Polityki Narodowej, opiszę proces przywódców Złotego Świtu, swoistą wojnę, jaką ich ruch wytoczył demokracji liberalnej.

Preludium powstania Złotego Świtu była trwająca z przerwami w latach 1944-1949 wojna domowa w Grecji, rozpoczęta walką rządu kolaboracyjnego z komunistycznym ruchem oporu.

Junta miała kilku przywódców, którzy w późniejszym czasie mieli wpływ na formowanie założyciela i przywódcy Złotego Świtu, Nikolasa Mikaloikisa.

Po upadku reżimu będzie on kluczową postacią i autorytetem dla tworzącej się ideologii Złotego Świtu.

Przez cały okres funkcjonowania Złotego Świtu to właśnie Michal Jakos był niezaprzeczalnym przywódcą środowiska narodowo-rewolucyjnego w Grecji.

W atmosferze konfliktu doszło do pierwszej większej zorganizowanej akcji, w której działacze Złotego Świtu posłużyli się przemocą fizyczną jako instrumentem walki politycznej.

Wrogów złotego świtu było wielu.

Aktywiści Złotego Świtu bezrefleksyjnie przyjęli wskazówki wodza, napadając od lat 90. na grupy nielegalnych imigrantów o innym kolorze skóry.

Kwestie ustrojowe były dla Złotego Świtu bardzo delikatnym zagadnieniem.

Ponadto z pism Złotego Świtu wynika, że ruch postulował ograniczenie biernego i czynnego prawa wyborczego.

Poglądy Złotego Świtu na wszystkie kwestie mają jedną najważniejszą soczewkę.

Powyżej streściłem najważniejsze pryncypia ideowe Złotego Świtu.

Obawa silnych, jak na standardy europejskie, środowisk antyfaszystowskich i komunistycznych była tak wielka, że już od lat dziewięćdziesiątych dochodziło do regularnych podpaleń oraz podkładania środków wybuchowych w lokalach Złotego Świtu.

Po publikacji deklaracji ideowej w 1992 roku przez partię oraz oficjalnym wpisaniu Złotego Świtu do rejestru partii politycznych 1 listopada 1993 roku nadszedł czas na próbę sił w wyborach.

Wynik Złotego Świtu, choć nadal nie przekładający się na mandaty, zwiększa się względem poprzednich dziesięciokrotnie.

Jej pierwszym liderem był członek Złotego Świtu Dimitrios Zahiropoulos.

W 2007 roku Michalo Leakos podejmuje decyzję o wznowieniu działalności Złotego Świtu, zarówno partii jak i magazynu.

Posłowie Złotego Świtu są bardzo radykalni w przekazie i działaniu.

Ówczesny rzecznik prasowy Złotego Świtu, deputowany do parlamentu, Ilias Cassidiaris wylał na jedną z posłanek szklankę wody.

Dzięki ostrej retoryce poparcie Złotego Świtu stale rosło.

Liczba miejsc przewidywanych dla Złotego Świtu zmniejszyła się w ciągu pięciu lat, z 26 do 22.

Jedyne funkcje działaczy Złotego Świtu pełnią w ramach samorządów.

do podłożenia bomb w dwóch lokalach Złotego Świtu oraz zastrzelenia dwóch członków partii, którzy ochraniali lokal w 2013.