Mentionsy

Politolodzy zadają sobie pytanie, jak to możliwe, że tak radykalna partia stała się znaczącą siłą w greckim parlamencie?

Do dziś komentatorzy życia politycznego nie mogą uwierzyć, że w dobie dominacji, demokracji liberalnej w Europie, na życie polityczne Grecji mogła wpływać radykalna partia nacjonalistyczna, posiadająca regularne partyjne bojówki.

Żeby chociaż powierzchownie zrozumieć, w jakich warunkach i dlaczego w tak brutalnym wydaniu narodziła się partia Ludowy Związek Nowy Świt, sięgnąć należy do historii greckiego nacjonalizmu.

Niestabilność władzy oraz przepychanki między prawicowymi i lewicowymi partiami nie dawały poczucia bezpieczeństwa społeczeństwu.

W 1963 roku partia EDA, popierana przez komunistów, otrzymała trzecie miejsce w wyborach, zdobywając 30 mandatów do parlamentu.

Zainspirowany historią przedwojennej, nacjonalistycznej dyktatury, generała Ioannisa Metakasa dołącza do marginalnej partii politycznej o wymownej nazwie Partia 4 Sierpnia.

Partia EPN w tym samym roku startuje w wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Partia nie otrzymała żadnego mandatu do Parlamentu Krajowego.

Od roku 1987 partia pozostaje na marginesie polityki.

Partia co roku organizowała manifestację upamiętniającą bitwę pod Termopilami, w trakcie której król Leonidas oraz jego wojownicy byli stawiani jako wzór dla wszystkich Greków.

Partia nawiązywała również do tradycji Bizancjum, organizując obchody rocznicy upadku Konstantynopola w 1453 roku.

Partia z góry odrzucała kompromis i koalicje rządzące.

Och, to nie jest zwyczajna partia skrajnej prawicy, taka, która jak inne ulega kompromisom i czyni ustępstwa.

Partia miała stanowczo sprzeciwiać się modernistycznym, głównie zachodnim prądom sztuki nowoczesnej.

Partia aspirująca do przejęcia władzy w państwie dążyła do uzyskania cichego poparcia dominującego kościoła.

Pomimo antydemokratycznej struktury i jawnie dyktatorskiego charakteru funkcji Michala Jakosa, partia w przestrzeni publicznej nie mogła wprost nawoływać do wprowadzania ustroju autorytarnego, dałoby to bowiem możliwość delegalizacji.

Partia nie utożsamiała się z żadną szkołą ekonomii.

Dzięki takiej formacji partia mogła liczyć się z poparciem setek, a następnie tysięcy fanatyków, którzy byli gotowi do każdego rodzaju walki politycznej, w tym fizycznej, na greckich ulicach, z imigrantami oraz lewackimi aktywistami.

Partia w wyborach uzyskała zaledwie 7264 głosy, co przełożyło się na 0,11% głosów.

W tym samym roku partia bierze pierwszy raz udział w wyborach krajowych do parlamentu.

Partia odnotowuje wynik w wysokości 0,75%.

Po okresie klęsk politycznych w ramach samodzielnych startów w wyborach w latach 2000-2004 partia stawia większy nacisk na aktywizm społeczny oraz walkę na ulicy.

Partia w 2004 roku podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego uzyskuje 0,17% głosów.

Partia otrzymała 440 894 głosów, czyli 6,97 elektoratu, co przełożyło się na 21 deputowanych w 300-osobowym parlamencie.

Warto podkreślić, że partia od początku sprzeciwiała się zawiązaniu jakiegokolwiek rządu.