Mentionsy

Orban jest, jaki jest, ale zarzuty kierowane w jego stronę niekoniecznie świadczą o takim czy innym systemie politycznym i chociaż rządom Fideszu oraz samej drodze tej partii do władzy na Węgrzech niezwykle blisko do najbardziej powszechnego wyobrażenia o nieliberalnej demokracji, której desygnaty spełniają na wielu polach, to do pełnego utożsamienia obu nie doszło.

Trzeba również pamiętać, że po okresie rządów antykomunistów do władzy doszła lewica, wymuszając na Fideszu bardziej prawicowy kurs.

Nie bez powodu w retoryce Fideszu jest uważany za burzliwe dwie dekady transformacji.

Wydarzenia, w wyniku których ranne zostały setki węgierskich prawicowców, nie zgadzających się z kompradorstwem lewicowych elit skupionych wokół byłego premiera, stanowią jeden z mitów założycielskich rządów Fideszu.

Omnipotencja Fideszu i konsolidacja obozu prawicy.

Żeby należeć do Fideszu wystarczyło mieć między 18 a 35 lat i nie należeć do partii komunistycznej.

Fakt faktem już w późnych latach 80-tych w retoryce Fideszu pojawiały się wątki patriotyczne, takie jak hasła suwerennościowe czy żądanie godnego pochówku dla ofiar sowieckiej interwencji z 1956 roku.

Do Fideszu zaczęły przychodzić inne kadry, wszak nie była to już partia młodzieżowa.

Z biegiem lat ugrupowanie stawało się coraz bardziej satelickie wobec Fideszu.

Należy oddać Wiktorowi Orbanowi, że za jego rządów, konkretnie po ponownym dojściu do władzy Fideszu, rzeczywiście to nastąpiło, przynajmniej w sferze prawodawczej i retorycznej.

Rządy Fideszu zredefiniowały pojęcie wolności w dyskursie politycznym.

Kongresie Fideszu przystąpiliśmy do Unii Europejskiej, bo zaproponowano nam integrację, na której zyskują i oni i my.

Kampania Fideszu oparta była na sprzeciwie wobec rządów Gorczesana oraz powtarzaniu jak mantry cytatu premiera przy użyciu takich epitetów jak dyktator oraz kłamca.

Dochodzenie w sprawie ujawnienia przemówienia stanowiącego podręcznikowy przykład złamania ustalonych bezpieczników debaty publicznej trwało przez dobre kilka lat po wygranej Fideszu w 2010 roku.

O ile ta forma demokracji bezpośrednio funkcjonowała od dawna, o tyle ich liczba zwiększyła się wraz z dojściem Fideszu do władzy.

Już w pierwszej kadencji Fideszu, to jest w latach 1998-2002, zmieniony został kształt debaty parlamentarnej.

Powrót Fideszu do władzy objawił się w centralizacji kompetencji.

Wreszcie najdobitniejszym przykładem, kiedy politykierstwo typowe dla demokracji liberalnej w systemie parlamentarnym przewyższa nieliberalne bezpieczniki ustanowione przez węgierską prawicę, jest kwestia niepogornych niegdysiejszych działaczy Fideszu i zawiedzionego chrześcijańskiego elektoratu z Woną, Marki, Zajem czy nawet Peterem Madziarem na czele.

Fidesz nie jest w stanie współpracować z niezależnymi prawicowcami, narodowcami, tym bardziej nie jest partią dającą drugie szanse rozczarowanym wyborcom Fideszu, jak sam określa się Peter Markizaj.

I będzie również winą Fideszu, który nie dołożył wystarczających starań w walce z istniejącym od lat problemem, nierzadko go pogłębiając.

Poważnym konkurentem Fideszu będzie zaś wówczas skupiony wokół Petera Magyara Ruk Tisza, który bez większego politycznego doświadczenia i struktur ma szansę na zdobycie większego wpływu na kraj.