Mentionsy

Jest w końcu najbardziej tajnicza postać, młoda dziewczyna Mael, nieco bardziej beztroska na początku, która postanawia z dorosłymi stawić czoła nieznanym niebezpieczeństwom na wyspie i również w czasie tej podróży przechodzi ogromną przemianę.

Ta misja, którą Lund wykonuje, stawia Gustawa do pionu, pomaga mu się, mówiąc kolokwialnie, ogarnąć i razem następnie kontynuują swoją wyprawę w ramach ekspedycji, odnajdując następnie kolejne dwie członkinie, które ocalały, czyli Ciel oraz Mael.

Oba zakończenia są oczywiście na swój sposób dramatyczne, ale można je rozpatrywać na kilka sposobów, bo zakończenie, gdzie Verso, syn Renoir i Aline, a brat Mael, jak się na końcu okazuje, każe małemu Verso z przeszłości, temu, który wyblakł, przestać malować ten obraz będący...

Znaczy przyjaciele Mael, Alice z namalowanego Lumière znikają, ale widzimy na jej twarzy ten blady uśmiech, a w oddali ten rzeczywisty świat, tak niezdeformowany, we mgle majaczy już ta prawdziwa wieża Eiffla, już nierozbita.

Za plecami Maels to jej dom, pałacyk rodziny de Sondre.

W końcu w tym zakończeniu, powiedzmy pozytywnym, Mael traci wszystkich przyjaciół na zawsze, a przecież ci ludzie w jakimś sensie istnieli właśnie i dla Mael byli rodziną.

No i tu jeszcze też bardzo ważne, że Mael tak naprawdę w pewnym wymiarze traci swoje życie, bo ta rzeczywista Mael jest dotknięta pożarem, który w ogóle był przyczyną całej tragedii rodzinnej.

To też jest ważne, bo stoimy przed wyborem tego, czy chcemy dać Maeltom...

Clea też weszła do tego obrazu po to, aby uratować rodzinę i to Clea jednocześnie później, jako że jej się nie udało uratować rodziny, zachęciła swoją siostrę Alice, aby to ona również weszła do płótna celem zmuszenia swoich rodziców do zaprzestania tego konfliktu i powrotu do rzeczywistości, ale Alicia budzi się w ciele Mael w Lumiere nieświadoma tego, kim tak naprawdę

Ale to Mael też stoi przed tym trudnym wyborem, no bo ona z jednej strony może zgodzić się na...

zakończenie swojego brata, czyli mamy zakończenie Verso i Mael, co oznacza powrót do rzeczywistości, ale utratę piękna, które miała i do którego być może się przyzwyczaiła, utratę głosu, utratę swoich przyjaciół i życie gdzieś na poddaszu z nadzieją na to, że być może rodzina się ponownie zjednoczy.

Ale Mael znowu stoi samotnie, gdzieś z boku, z tyłu.

bo mamy opcję wybrania zakończenia Mael.

Mael mówi wtedy, prosi swojego ojca, żeby dał jej jeszcze kilka dni móc przebywać w Lumier, nacieszyć się tą rzeczywistością, ale ona obiecuje, że później wróci do tej prawdziwej rzeczywistości, że wyjdzie z płótna, opuści Lumier i powróci do swojego domu rodzinnego.

Staje się postacią poniekąd negatywną, bo manipuluje, steruje swoimi przyjaciółmi, steruje werso zmuszając go do grania, kiedy widzimy wyraźnie, że on jest ubezwłasnowolniony i nie chce być w tej rzeczywistości, w której zostaje zmuszony do przebywania przez Mael.

widząc oba zakończenia, uważam, że oba były złe, bo z jednej strony Lumiere owszem przetrwało w nierzeczywistości, w nieprawdzie i Mael staje się tym złym bohaterem, demiurgiem, który manipuluje swoim otoczeniem i zmusza go do grania, tak jak ona

Znowu Mael stoi gdzieś z tyłu, wykluczona, pozostawiona na uboczu, a rodzice, czyli Aline i Renoir być może są na drodze ku tego, aby jako małżeństwo się ponownie zjednoczyć, ale ich dzieci są nadal gdzieś na boku, pozostawione samymi sobą.

W ogóle potem jest też przejście od razu na twarz Mael, kiedy ta twarz Mael blaknie.

Mamy nawet taką scenę również bardzo kinową, kiedy Mael i Verso siedzą razem przy fortepianie w obozie pod kopułą gwiazd, a w oddali widać ten ogromny monolit z liczbą 33.

Tak, jest maskotką Maeli, stąd jest przeniesiony na płótno prawdopodobnie przez Alin, no bo to jest postać, która nie znikała przez Gomasz, więc musiała ona powstać prawdopodobnie w jakiejś innej formie niż mieszkańcy Rumia.

Postać Gustawa, Mael i Verso, nimi też każdym z nich gra się nieco inaczej, obok tego jest Monoko, jeden z bohaterów, którego też poznajemy w trakcie wyprawy, który też staje się jednym z grywalnych bohaterów, który właściwie przejmuje umiejętności odpokonywanych przez ekspedycję postaci.

przed niechybną śmiercią i wtedy Mael poza sprawstwem gracza mówi dość i ona przejmuje kontrolę pokonując Malarkę samodzielnie poza tym co gracz robi kontrolując tę postać właściwie tu spada na nas ta łaska tego, że nie musimy kontynuować tej ciężkiej batalii, ale pod względem rozgrywki ta gra jest właściwie również kompletna, tutaj można się jakichś niewielkich rzeczy