Mentionsy

W przypadku Viktora Orbána trzeba też bardzo wyraźnie rozgraniczyć kilka rzeczy.

Czym innym jest ocena skuteczności Orbána w utrzymywaniu się władzy.

Czym innym jest ocena przydatności Orbána jako sojusznika dla Polski w Unii Europejskiej.

Kolejna sprawa to jest ocena moralna powiedzmy Wiktora Orbána i jego poczynań, stworzonego przez niego systemu.

Przez lata przedstawiali Orbána jako takiego cudotwórca, absolutny wzór do naśladowania.

Inni, wydaje mi się, to wpadają w taką pułapkę robienia z Orbána takiego taniego demona i jeżeli nie jest naszym najlepszym przyjacielem, to jest naszym najgorszym wrogiem, jest absolutnym antywzorcem i wydaje mi się, że właśnie trochę w tym kierunku oczywiście nie w pełni, bo cała ta wypowiedź, te kolejne wypowiedzi Pawła Musiałka są na wysokim poziomie merytorycznym, są...

Myślę bardzo cenne, że możemy tę debatę prowadzić właśnie na poważnie, z wchodzeniem w pewne właśnie istotne, kluczowe wręcz niuanse, ale wydaje mi się, że takie walenie Orbána jest formą przedstawiania się jako ta dobra, rozsądna prawica przed liberalnym głównym nurtem, gdzie powinniśmy, jeżeli mamy wewnętrznie dyskutować na ten temat,

Przedstawienie Orbána jakiegoś skrajnego antyprzykładu i robienie z niego jakiegoś nieudacznika, przegrywa, bo facet po 16 latach z rzędu, a łącznie 20 przegrał wybory.

Chociaż akurat w przypadku Orbána wydaje mi się, że tutaj te czynniki wewnętrzne grały większą rolę, do czego za chwilę przejdę.

Zaraz wrócę do Orbána.

Nie będę tu wchodził szczegółowo w rozważania, na ile ta sytuacja gospodarcza jest wynikiem błędów samego Orbána, na ile jest...

Ale Dreyer w pisie na blogu dość, wydaje mi się, szczerze, otwarcie, jak go poznałem kilkakrotnie, z nim rozmawiałem, też wydaje mi się, że jest to człowiek dość szczery, być może aż zbyt szczery, jeśli chodzi o to, jak jest później odbierany przez polityków, komentarzu do porażki Orbána.

Zobaczymy, na ile będzie w stanie rzeczywiście skutecznie to przeprowadzić, na ile będzie w stanie ten system Orbána zdemontować, a na ile po prostu, jako że jest człowiekiem, który sam wyrasta z systemu Orbána,

Meloni, jeżeli buduje koalicję w Unii, żeby na przykład jakkolwiek ograniczyć politykę klimatyczną czy migracyjną, to robi to z udziałem Orbána.

Meloni nigdy na żadnym, w żaden sposób się od Orbána nie dystansowała, nie odcięła.

Ten słynny, prawda, pawitaniec Orbána, o którym wielokrotnie, wielokrotnie była mowa.

Po piąte wreszcie, Meloni sama przyznaje się do Orbána.

Co więcej, nawet po porażce Orbána, Meloni nazwała go swoim przyjacielem, co do którego ma pewność, że Orbán będzie dalej pracował dla dobra swojego narodu.

Meloni przez lata, wielokrotnie, kiedy była w opozycji, wskazywała Orbána jako inspirację, pozytywny punkt odniesienia dla siebie.

Oczywiście to można stopniować, można dyskutować, na ile trzymać od Orbána dystans, czy z nim współpracować i to z perspektywy czy Nawrockiego, czy różnych innych polskich polityków.

Ale też to nie jest tak, że problemem Orbána były jakieś spory z innymi narodowcami europejskimi.

Trump jest w tej chwili w Polsce postacią wyraźnie mniej popularną niż Orbán, przy wszystkich umownościach Orbána.

Rzeczywiście wraz z porażką Orbána tworzy się pewna wolna przestrzeń, pewien alternatywny ośrodek może powstać, aczkolwiek oczywiście to wymagałoby dojścia do władzy innego prawicowego rządu w Polsce w 1927 roku, jakiejś systemowej budowy.

W komentarzu do porażki Orbána, Jean-Philippe Tanguy, jeden z najważniejszych polityków w tej chwili Zjednoczenia Narodowego, też, prawda, pytany przez dziennikarkę, że tutaj wasz sojusznik, Orbán, jest tak blisko Putina.

Czym innym jest brak chęci wpływu, jakaś miałkość intelektualna, idealizowanie Orbána, powielanie po nim?

Analityczna konstatacja, że model Orbána to jedyny jaki współcześnie okazał się

No ale też musimy rozgraniczyć jakieś wizje kopywania 1 do 1 Orbána i uznawania go za cudotwórcę.