Mentionsy

Kuszner oskarżył francuski rząd prezydenta Macrona o to, że niedostatecznie walczy z antysemityzmem, a francuski rząd się oburzył, że jest to ingerencja wewnętrzne kwestie Francji.

No ale z drugiej strony także Kushner krytykuje w liście decyzję prezydenta Macrona o tym, żeby uznać państwo palestyńskie i mówi, że ta decyzja jest zagrożeniem dla Żydów we Francji i jest wynagrodzeniem ekstremistów.

No i tutaj dokładnie używając tej samej argumentacji, Izrael, premier Netanyahu krytykują Macrona, co ambasador Stanów Zjednoczonych, pan Kushner.

No i co zabawne, Francja oczywiście oburzona, wiadomo, Francuzi są bardzo wrażliwi na tle relacji ze Stanami Zjednoczonymi, chociażby ta ostatnia wizyta Macrona w Waszyngtonie.

No więc tutaj także oczywiście Macron musiał jakoś zareagować.

został w grudniu przez Macrona na tym stanowisku umieszczony, także prawdopodobnie, prawie na pewno za te dwa tygodnie odejdzie, no chyba, że Macron zdecyduje się mianować go jeszcze raz.

Wszystko zaczęło się od tego, chociaż można by to cofać i cofać i cofać, w gruncie rzeczy od 1922 roku, kiedy Macron stracił większość w Zgromadzeniu Narodowym, ponieważ mieliśmy blok prawicy narodowej Marine Le Pen, ona nie użyła pojęcia prawicy, ale wiadomo o co chodzi, jest to pewne uproszczenie, obóz narodowy,

I nikt nie miał większości, Macron nie miał większości.

W tym trybie to mogło funkcjonować przez dwa lata, kiedy Macron nie miał przeciwko sobie aktywnej większości, ponieważ miał większość z republikanami, którzy nie chcieli wejść do rządu, centroprawicą, ale byli gotowi nie zagłosować za dymisją rządu razem z Le Pen i Lewicą.

W 1924 roku, jak wiadomo, Macron sromotnie przegrał wybory do Parlamentu Europejskiego, w związku z czym, ponieważ partia Marine Le Pen aż dwukrotnie lepszy wynik uzyskała niż prezydencka lista odrodzenia.

No i w związku z tym Macron rozwiązał Zgromadzenie Narodowe w przyspieszonych wyborach.

I w związku z tym nie powstał najpierw przez dwa miesiące żaden rząd, a wreszcie Macron zdecydował się na odwrócenie sojuszu i powołanie mniejszościowego rządu centrum i centroprawicy, dogadując się z Le Pen, że ona da temu rządowi kilka miesięcy pofunkcjonować i dzięki temu będzie miała w zamian oczywiście legitymizację, wyjście z zakordonu sanitarnego i wpływ na budżet.

ponieważ przyjęcie budżetu było tym podstawowym zadaniem premiera Michela Barniera, którego wówczas Macron powołał, wieloletniego polityka golistowskiego, bardzo doświadczonego polityka centroprawicy.

W ciągu ośmiu lat prezydentury Macron natrzaskał aż ponad bilion euro dodatkowo.

Uznał razem z Macronem, że Le Pen się nie odważy i dla niej fakt posiadania premiera, który z nią normalnie rozmawia, jest na tyle dużą wartością, że nie zdecyduje się obalić rządu.

Macron powołał pana Bayrou, centrystycznego polityka, starego wyjadacza liberalnej chadecji.

Natomiast ważne jest to, że te, upraszczając, trzy obozy, centrowy Macrona,

Potem mieliśmy sojusz ad hoc, centrum Macrona i Le Pen, żeby powołać mniejszościowy rząd Barniera, ale ten rząd następnie nie spełnił warunków Le Pen, więc upadł.

Francja niepokornażona, lujka melążona, uważana powszechnie także przez Centrum, Macrona i tak dalej.

Wyszantażował sobie w skrócie to stanowisko od Macrona, ponieważ jest częścią koalicji Macrona, no i chciał zostać tym premierem.

Ważne jest to, że Macron może już teraz, ponieważ minął rok od poprzednich wyborów, ponownie rozwiązać zgromadzenie narodowe.

Macron ma tak naprawdę trzy rozwiązania.

No i także oczywiście obóz Macrona postępuje jego rozkład, ponieważ mamy trzy różne partie w jego ramach.

No i każdy oczywiście myśli już pod kątem, co jak Macron będzie musiał odejść, a Macron przecież będzie musiał odejść już najpóźniej w maju 27 roku.

Macron może w tych okolicznościach albo ponownie rozwiązać zgromadzenie z tym, że ono prawdopodobnie albo przyniesie władzę narodowcom, albo ewentualnie mogło przynieść władzę lewicy, chociaż to jest mało prawdopodobne, a najbardziej prawdopodobną opcją jest to, że narodowcy i być może także lewica się wzmocnią, a centrum Macrona będzie tylko się kurczyć.

Opcja druga to jest oczywiście po prostu powołać nowego premiera, ale wyzwanie będzie to samo i nowy premier będzie miał kilka tygodni na przygotowanie budżetu i będzie trudno sobie wyobrazić, żeby była powtórka z rozrywki, żeby czy lepeniści, czy socjaliści zgodzili się na przyjęcie budżetu przygotowanego przez takiego nowego premiera, na przykład Sebastiana Le Corneau, obecnego ministra obrony, który już poprzednio miał być mianowany przez Macrona premierem, ale Bajru, tak jak mówiłem, wyszantażował sobie, żeby to on nim został.

Trzecie rozwiązanie i do tego wzywa Macronę z jednej strony Mélenchon, z drugiej strony Jean-François Copé, były szef golistów i cały czas prominentna ich postać i zaznaczę polityk centrowo-liberalny, nie z tej bardziej konserwatywnej frakcji golistów, jak ich obecny szef minister spraw wewnętrznych Bruno Retaillot.

I Copé wzywa kolejny już raz zresztą Macrona do tego, żeby po prostu powrócił do dymisji, bo inaczej nie będzie wyjścia z tego kryzysu i Francja będzie po prostu się mordować.

Zobaczymy, na co Macron się zdecyduje za te dwa tygodnie, jak już zostanie przegłosowane, że Bajru nie otrzyma wotum zaufania.

Teoretycznie mógłby także Bajru pozostawić na stanowisku Macron w ramach takiego środkowego palca dla klasy politycznej i opozycji, jak to się mówi, w liczbie mnogiej we Francji, bo i prawicowej, i lewicowej.

Coraz większa rozwałka, kolejne poniżenia na arenie międzynarodowej, narastające przekonanie, że establishment, który jest reprezentowany przez Emmanuela Macrona i jego obóz nie ma żadnego pozytywnego rozwiązania.