Mentionsy

Wszystko zaczęło się od tego, chociaż można by to cofać i cofać i cofać, w gruncie rzeczy od 1922 roku, kiedy Macron stracił większość w Zgromadzeniu Narodowym, ponieważ mieliśmy blok prawicy narodowej Marine Le Pen, ona nie użyła pojęcia prawicy, ale wiadomo o co chodzi, jest to pewne uproszczenie, obóz narodowy,

W tym trybie to mogło funkcjonować przez dwa lata, kiedy Macron nie miał przeciwko sobie aktywnej większości, ponieważ miał większość z republikanami, którzy nie chcieli wejść do rządu, centroprawicą, ale byli gotowi nie zagłosować za dymisją rządu razem z Le Pen i Lewicą.

W 1924 roku, jak wiadomo, Macron sromotnie przegrał wybory do Parlamentu Europejskiego, w związku z czym, ponieważ partia Marine Le Pen aż dwukrotnie lepszy wynik uzyskała niż prezydencka lista odrodzenia.

Le Pen uzyskała status pierwszy raz w historii największej partii we francuskim parlamencie, ale nie uzyskała większości, ponieważ w drugiej turze mieliśmy tradycyjny sojusz między centrum a lewicą, które jednak także nie były w stanie się między sobą dogadać.

I w związku z tym nie powstał najpierw przez dwa miesiące żaden rząd, a wreszcie Macron zdecydował się na odwrócenie sojuszu i powołanie mniejszościowego rządu centrum i centroprawicy, dogadując się z Le Pen, że ona da temu rządowi kilka miesięcy pofunkcjonować i dzięki temu będzie miała w zamian oczywiście legitymizację, wyjście z zakordonu sanitarnego i wpływ na budżet.

Ale Le Pen powiedziała, że jeżeli ona ma zagłosować, jeżeli ona ma pozwolić rządowi przyjąć ten budżet, czyli nie zagłosować w trybie artykułu 49 za dymisją rządu po przyjęciu tego budżetu, to muszą być spełnione jej konkretne oczekiwania.

W wielkim skrócie Barnier nie zdecydował się na spełnienie żądań Le Pen, nie chciał dokonać poważnych cięć w socjalu dla imigrantów i paru innych rzeczy.

Uznał razem z Macronem, że Le Pen się nie odważy i dla niej fakt posiadania premiera, który z nią normalnie rozmawia, jest na tyle dużą wartością, że nie zdecyduje się obalić rządu.

Parlament nie obalił rządu we Francji od 1962 roku, ale Le Pen okazało się nie blefowała i razem z lewicą zagłosowała za dymisją Barniera, co oznaczało, że rząd funkcjonował tylko 2,5 miesiąca, był rekordowo krótkim rządem w historii Piątej Republiki, czyli państwa, które funkcjonują od 1958 roku, jest najdłużej funkcjonującym

Podzielona, ale także jednak lewica i obóz narodowy Marine Le Pen.

Najpierw mieliśmy sojusz lewicy i centrum przeciwko Le Pen w wyborach, dzięki czemu Le Pen nie miała większości.

Potem mieliśmy sojusz ad hoc, centrum Macrona i Le Pen, żeby powołać mniejszościowy rząd Barniera, ale ten rząd następnie nie spełnił warunków Le Pen, więc upadł.

No i na koniec mieliśmy właśnie sojusz trzeci możliwy matematyczny, czyli lewica i Le Pen przeciwko centrowemu rządowi, który został wspólnie obalony.

Bajru miał pomysł, żeby negocjować budżet i inne kwestie z jednej strony Le Pen, a z drugiej strony z partią socjalistyczną, czyli tą tradycyjną, dawną partią władzy i najbardziej centrową z tych czterech partii, które mamy we francuskim parlamencie lewicowym.

Bayrou próbował się dogadywać z Le Pen, której proponował m.in.

zmianę ordynacji wyborczej na proporcjonalną, co byłoby dla Le Pen bardziej korzystne, a z drugiej strony z socjalistami, z którymi negocjował kwestie chociażby przywrócenia niższego wieku emerytalnego.

Le Pen chciała od Bayrou także przycięcia kosztów funkcjonowania państwa, zmniejszenia wydatków na Unię Europejską, zmniejszenia likwidacji części zbędnych jej zdaniem instytucji administracji publicznej, cięcia wydatków na imigrantów, cięcia polityki zielonej i tak dalej i tak dalej.

ale w wielkim skrócie jego program został uznany za niewystarczający i przez Lewicę i przez Le Pen.

Ważne jest to, że Bajrub doszedł do wniosku, że i tak na tle budżetu na przyszły rok będzie odwołany za kilka miesięcy, bo budżet nie pozwolą mu przyjąć go lepeniści i socjaliści, bo ani jedni, ani drudzy nie chcą być jego frajerami, którzy będą ten budżet, który jest niepopularny społecznie i nie realizuje programu ani jednych, ani drugich przyjąć.

Z tym, że to prawdopodobnie doprowadzi do tego, że jeszcze bardziej skurczy się jego centrowy obóz, a wzrośnie Le Pen i może także wzrosnąć Lewica, chociaż to jest oczywiście bardzo wiele zmiennych, bo pamiętajmy, że mówię Lewica dla uproszczenia, ale to są cztery różne partie i zupełnie nie jest jasne, czy oni znów pójdą w jednym bloku, ponieważ w tej chwili między Melenchonem a resztą Lewicy, Melenchonem jako tym najbardziej radykalnym jest bardzo ostro, mamy cztery osobne kluby,

Opcja druga to jest oczywiście po prostu powołać nowego premiera, ale wyzwanie będzie to samo i nowy premier będzie miał kilka tygodni na przygotowanie budżetu i będzie trudno sobie wyobrazić, żeby była powtórka z rozrywki, żeby czy lepeniści, czy socjaliści zgodzili się na przyjęcie budżetu przygotowanego przez takiego nowego premiera, na przykład Sebastiana Le Corneau, obecnego ministra obrony, który już poprzednio miał być mianowany przez Macrona premierem, ale Bajru, tak jak mówiłem, wyszantażował sobie, żeby to on nim został.

A no i oczywiście cały ten chaos przybliża perspektywę tego, żeby w 1927 roku do Bardella, jako ten prawdopodobny kandydat Le Pen, której prawdopodobnie sąd trwale zakaże startu, wyrok sądu operacyjnego będzie...

Tak jak to zawsze mówię w przypadku Le Pen.

Więc implicite daje do zrozumienia, że jest gotowy na współpracę z Le Pen przeciwko skrajnej lewicy, jeżeli będzie to konieczne.