Mentionsy

W Izraelu część z druzów stanęła na pozycji całkowitego lojalizmu wobec państwa żydowskiego, gdzie powstała nawet ich odrębna jednostka wojskowa.

Już w połowie grudnia na wiecach w druzyjskich wioskach położonych przy linii demarkacyjnej na wzgórzach Golan pojawiły się hasła wzywające do poddania się zwierzchnictwu Izraela.

Już wówczas Ministerstwo Obrony Izraela wypowiedziało się w ostrym tonie.

Benjamin Netanyahu wezwał do demilitaryzacji południowej Syrii, mówiąc, że Izrael nie pozwoli nowej armii syryjskiej wkroczyć na terytorium na południe od Damaszku.

Izrael zaczął bombardowanie kolumn sił Aszary, podążających do Suwajdy.

W następnym kroku, by zarysować Aszarze jaskrawą czerwoną linię, izraelskie samoloty uderzyły 16 lipca na formalną syryjską stolicę – Damaszek.

z okupowanych przez Izrael wzgórz Golan przedarło się, rzekomo nielegalnie, kilkuset druzów, którzy ruszyli na pomoc współwyznawcom.

Tak nielegalnie, że władze Izraela to ogłosiły.

Mieliśmy więc do czynienia z manewrem Ashary, próbą spacyfikowania druzów przez pośredników, bez narażania się na odwet Izraela.

W oświadczeniu ostrzeżono również przed tym, co nazwano rażącą ingerencją Izraela w wewnętrzne sprawy Syrii.

Jeszcze 7 lipca w bezpłatnym, wysokonakładowym dzienniku Israel Hayom pojawił się artykuł Marsz Głupoty Izraela w Syrii.

Opisano w nim Aszarym jako dogodnego partnera, gotowego do uznania Izraela i uczynienia z Syrii takiego sprzymierzeńca w obronie izraelskich interesów bezpieczeństwa, jakim stały się w świecie arabskim Jordania i Egipt.

Waga tego artykułu nie wynikała głównie z tego, że autor to dość znany izraelski publicysta.

Przed obecną eskalacją w Suwajdzie wiele źródeł potwierdzało, że Ash-Szara faktycznie zaangażował się w poufne negocjacje z Izraelem.

Według nieoficjalnych informacji medialnych Izraelczycy żądają, aby w syryjskich prowincjach Kunaitira, Dara i Suwajda przylegających do okupowanych przez nich terenów jednostki nowych syryjskich wojsk i służb bezpieczeństwa mogły być wyposażone wyłącznie w broń lekko.

Izrael dąży do zatrzymania 1 trzeciej wzgórz Golan i przekazania Syrii 1 trzeciej jej terytorium.

Pozostała 1 trzecia obszaru byłaby wydzierżawiona przez Syrię Izraelowi na 25 lat.

Władze Aszary miałyby oficjalnie uznać izraelską aneksję i nową granicę państwową.

Drugi scenariusz zakładałby, że Izrael zatrzyma 2 trzecie okupowanych wzgórz Golan i odda 1 trzecią Syrii, jednak z możliwością jej wydzierżawienia.

Jeśli Aszara faktycznie rozmawia o czymś takim, do niedawna niewyobrażalnym w świecie arabskim, oznacza to, że jest bardzo ustępliwy wobec Izraela.

Tym samym dobrze wpisuje się w strategię Donalda Trumpa stabilizacji Bliskiego Wschodu w nowym układzie zdominowanym przez Izrael i Arabię Saudyjską, co pozwoliłoby na wycofywanie zasobów amerykańskich, potrzebnych gdzie indziej.

Jednak Netanyahu, ufny w izraelską potęgę, licytuje wyżej, gra o samodzielną hegemonię regionalną, przejawiającą się trwałym rozbiciem Syrii.