Mentionsy

Tekst Krystiana Kamińskiego Druzowie na Bliskowschodniej Szachownicy Czyta Michał Nowak

Wspólnota tajemnicy Druzowie mówią językiem arabskim i można ich łączyć z tym wielkim etnosem.

Sami druzowie zresztą, przynajmniej w tych elementach ich religii, jakie znamy, wywodzą ją aż od teścia Mojżesza.

Druzowie przyznają sobie prawo do ukrywania swojego wyznania, a ich religia nie jest misyjna.

Druzowie nie chcą nawracać.

Druzowie nie ulegali szerszym panarabskim ideom i emocjom, zawsze stawiając na swój partykularny interes.

Druzowie zajęli dość dobre pozycje, szczególnie właśnie w Suwajdzie, gdzie pozwolono im obsadzać struktury partyjne i administracyjne, co zakonserwowało spoistość i wewnętrzne hierarchie społeczności.

Nic więc dziwnego, że gdy w 2011 roku wybuchła wielka, podsycana z zewnątrz rebelia przeciw Baszarowi Al-Asadowi, druzowie pozostali na stanowisku lojalności wobec oficjalnych władz.

Druzowie opierali się przed rekrutacją do regularnej armii, zamiast tego zapełniając szeregi swoistej syryjskiej obrony terytorialnej, narodowych sił obrony, jaką władze rozwinęły w czasie wojny i koncentrując się na obronie zamieszkanych przez siebie obszarów.

Druzowie potraktowali to nie jak misję stabilizacyjną, ale pacyfikacyjną, potwierdzając, że nie traktują władz tymczasowych w stolicy jako własnych.

W nocy z czwartku na piątek administracja Aszary wydała oświadczenie, że druzowie złamali zawieszenie broni i oskarżyła ich o przerażający akt przemocy, szeroko udokumentowany przez międzynarodowych obserwatorów, obejmujący odrażające zbrodnie, które rażąco naruszają warunki mediacji, stanowią bezpośrednie zagrożenie dla pokoju społecznego i popychają region w kierunku chaosu i załamania bezpieczeństwa.

W tej rozgrywce druzowie odgrywają rolę pionka, używanego, lecz łatwego do poświęcenia.

Druzowie muszą dobrze rozważyć opcje, bo ich przetrwanie stanęło na ostrzu noża.