Mentionsy

Jak odnieść powyższe do Unii Europejskiej?

W przypadku państwa członkowskiego Unii nie możemy mówić o wspomnianym monopolu na stanowienie i egzekwowanie prawa wobec ludności zamieszkującej określony terytorium.

Także odniesienie wcześniej opisanych kryteriów państwowości do Unii Europejskiej powinno wzbudzić nasz niepokój.

Do pewnego stopnia można przecież powiedzieć, że Unia Europejska ma ludność obywateli Unii Europejskiej,

To właśnie obywatele Unii, a nie poszczególne państwa są traktatowo reprezentowani w Parlamencie Europejskim, gdzie wręcz zabroniona jest budowa frakcji na podstawie narodowych przedstawicielstw.

Cudzoziemcy będący obywatelami Unii mają zapewnione określone prawa polityczne, bierne i czynne prawo wyborcze w wyborach lokalnych i do Parlamentu Europejskiego, jak również generalnie nie mogą być dyskryminowani ze względu na przynależność państwową.

Traktaty nie tylko korzystają z wyrażenia terytorium Unii, mówiąc o terytorium jej państw członkowskich, ale i uznają, że Unia Europejska ma wspólne granice zewnętrzne.

To samo dotyczy organów władzy kwazy państwowej, która jak opisano wyżej, na owym terytorium Unii,

Utworzenie Unii Europejskiej miało być bowiem rzekomo suwerenną decyzją równych względem siebie państw, które upoważniły ją do wykonywania określonego władztwa dla realizacji wspólnych celów.

Wiąże się z tym także reguła pomocniczości, czyli zasada zgodnie z którą organy Unii Europejskiej w teorii działają tylko w tych obszarach, w których państwo samodzielnie nie jest w stanie zrealizować określonego celu.

Traktaty przewidują również możliwość wystąpienia z Unii Europejskiej.

Samo istnienie Unii jest w zasadzie wtórne, jako że pozostaje oparte na woli politycznej jej członków.

Fakt, że według szacunków Unii Europejska stanowi wyraźnie ponad połowę, najczęściej wskazuje się na około 75% prawa obowiązującego w poszczególnych państwach członkowskich, obrazuje w jak niewielkim stopniu jest ona przestrzegana.

Istotną, a chyba niedocenioną rolę w procesie jej faktycznego ignorowania odgrywa Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dawniej funkcjonujący pod nazwą Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Władza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w praktyce ogromna.

Stała się jednak punktem wyjścia do stopniowego poszerzania władztwa Unii Europejskiej na kolejne obszary, także przy braku zgody przynajmniej niektórych państw i przy coraz mniejszym zachowywaniu choćby pozorów legalności.

Za ilustracją powyższego może służyć toczący się w okresie rządów PiS spór z organami Unii Europejskiej o sądownictwo w Polsce.

Każde państwo członkowskie Unii posiada własny system sądowniczy, samodzielnie określając zarówno kompetencje sądów, jak i metody powoływania sędziów.

Jako że traktaty nie podają ku temu żadnej bezpośredniej podstawy, posługiwano się na tej materii m.in. ogólnymi zapisami programowymi, takimi jak artykuł 2 Traktatu Unii Europejskiej.

W przypadku Polski ustęp postępowanie Unii jest bezprecedensowe, jako że doszło do faktycznego uzurpowania sobie uprawnień do interwencji zmieniającej skład osobowy i ustrój naszych organów konstytucyjnych.

W tym kontekście warto wspomnieć choćby na marginesie, że jednym z kluczowych obszarów aktywności ultrawielich z organów Unii Europejskiej pozostają właśnie kwestie obyczajowe.

W 2018 roku w sprawie wytoczonej przeciwko Rumunii TSUE stwierdził, że nawet jeśli dany kraj nie przewiduje w swoim prawodawstwie tzw. małżeństw homoseksualnych,

Jeśli wejdzie on w życie, Polska będzie musiała m.in. uznawać rodzicielstwo par homoseksualnych z innych krajów Unii.

Komisja Europejska chciałaby także doprowadzić do wprowadzenia w całej Unii Europejskiej przepisów karnych dotyczących tzw. mowy nienawiści.

Gdy przystępowaliśmy do Unii Europejskiej, zapewniono nas...

Faktyczna akceptacja tych procesów przez nominalnie prawicowy rząd doprowadza nas do punktu, w którym jedyną faktyczną gwarancją naszej niepodległości staje się przewidziana w prawie pierwotnym Unii Europejskiej możliwość wystąpienia z Unii.

Z kolei rząd Donalda Tuska wręcz otwarcie wpisuje się w narrację akceptowania pozatraktatowych działań Unii Europejskiej.

Mimo, że nikt nie uchylił przepisów regulujących funkcjonowanie takich organów jak Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy czy KRS, rządzący za przyzwoleniem lub wręcz nakazem Unii traktują je jako w zasadzie nieistniejące.

Wkroczenie Unii Europejskiej w regulowanie polskich spraw ustrojowych to rzeczywiście moment przełomowy.

Najistotniejszym punktem spornym w tej batalii pozostaje rozstrzygnięcie, kto decyduje, jakie w istocie kompetencje zostały Unii przekazane.

interpretację prawa europejskiego w duchu coraz ściślejszej Unii.