Mentionsy

I choć to tylko on niestety był sądzony w Hadze, moim zdaniem powinni jak najbardziej oboje, to nie byłoby Miloševića, gdyby nie Marković i nie byłoby Marković, gdyby nie Milošević.

I jeśli chodzi o Miloševića i Marković, no zdecydowanie bliżej im jest do Claire i Franka.

Po śmierci Tity przewodniczącym komunistycznej partii Serbii zostaje Ivan Stambolić, a Ivan Stambolić od końca lat 60. objął swoim protektoratem właśnie Slobodana Miloševića i jego dalszą karierę.

I to co wtedy się wydarzy stanie się trampoliną do politycznej kariery Miloševića na następne ponad 10 lat.

Przeszło do historii i stało się, tak jak wspominałam, trampoliną do politycznej kariery, do dyktatorstwa, do dyktatury właściwie Miloševića.

Od Nesme Nikodawa Zbije kariera polityczna Miloševića, do tej pory po prostu zwykłego pionka Stambolicia, wystrzeliła i już nikt i nic nie był w stanie tej siły powstrzymać.

Należały już do Miloševića, zwłaszcza telewizja.

To było najważniejsze medium dla propagandy nacjonalistycznej Slobodana Miloševića i tak też coraz więcej wiadomości o krzywdzie, jaka spotyka Serbów.

W praktyce Milošević życzył sobie centralizacji autorytarnej, czyli zlikwidowania wszelkich republik, jakie były do tej pory, pełnej unitarności, jeśli chodzi o Jugosławię, pod przewodnictwem oczywiście Serbów i oczywiście Miloševića i Miry Marković z tylnego siedzenia.

A ponieważ lud tego chce, no to zmiany zostały dokonane i zarówno w Wojwodinie, jak i w Kosowie władze należały do ludzi Miloševića, do Serbów.

Czarnogóra, Kosowo i Wojwodina popierały Serbię, no ale dlatego, że byli tam ludzie Miloševića, a Pośnia i Hercegowina pozostawała neutralna.

Osoba, która powinna zostać rozliczona ze swoich politycznych działań dokładnie tak samo, jak próbowano rozliczyć Miloševića.