Mentionsy

I na tym memorandum i na tej retoryce serbów ofiar, serbów męczenników, serbów uciśnionych, prześladowanych, cały swój program polityczny opiera nasz następny antybohater Slobodan Milošević.

O Slobodanie Miloševiću nie sposób mówić, nie wspominając o jego żonie, o Mirze Marković.

I choć to tylko on niestety był sądzony w Hadze, moim zdaniem powinni jak najbardziej oboje, to nie byłoby Miloševića, gdyby nie Marković i nie byłoby Marković, gdyby nie Milošević.

Marković i Milošević znali się już od liceum i właściwie od tamtej pory byli zupełnie nierozłączni.

Milošević był prawnikiem, ale tak naprawdę kwestie ich wykształcenia nie są tak istotne jak to, jak na siebie działali, a była to power couple z piekła rodem.

I jeśli chodzi o Miloševića i Marković, no zdecydowanie bliżej im jest do Claire i Franka.

Co bardzo interesujące, Milošević nie znosił wystąpień publicznych, ale dzięki przemówieniom, które pisała mu jego żona i dzięki jej ambicjom nauczył się przemawiać publicznie.

Jeżeli jesteście zainteresowani zgłębieniem, jak działała para Marković-Milošević, odsyłam was do rozdziału w książce Antje Vindgasen zatytułowanego Najpotężniejsza kobieta w dziejach Serbii.

Po śmierci Tity przewodniczącym komunistycznej partii Serbii zostaje Ivan Stambolić, a Ivan Stambolić od końca lat 60. objął swoim protektoratem właśnie Slobodana Miloševića i jego dalszą karierę.

Milošević według Stambolicia nie za bardzo się czymś wyróżniał.

I to co wtedy się wydarzy stanie się trampoliną do politycznej kariery Miloševića na następne ponad 10 lat.

Kiedy Milošević spotkał się z przedstawicielami lokalnych władz w Kosowie pod lokalem zaczął się zbierać tłum Serbów.

Skandowania, okrzyki, wydarzenia pod tym lokalem były tak głośne, że Milošević w towarzystwie kilku swoich współpracowników

Na co Milošević odpowiada Niko nesme da was bije.

Przeszło do historii i stało się, tak jak wspominałam, trampoliną do politycznej kariery, do dyktatorstwa, do dyktatury właściwie Miloševića.

Milošević po powrocie do lokalu otworzył okno i w tym oknie zaczął przemawiać do zgromadzonej na ulicy ludności serbskiej.

Od Nesme Nikodawa Zbije kariera polityczna Miloševića, do tej pory po prostu zwykłego pionka Stambolicia, wystrzeliła i już nikt i nic nie był w stanie tej siły powstrzymać.

Miloševićowska propaganda, a właściwie tutaj wielkie pokłony należą się Mirze Marković, bo to ona stworzyła podwaliny do tego, utorowała po prostu drogę Miloševićowi do mediów i media od 1987 roku

Należały już do Miloševića, zwłaszcza telewizja.

To było najważniejsze medium dla propagandy nacjonalistycznej Slobodana Miloševića i tak też coraz więcej wiadomości o krzywdzie, jaka spotyka Serbów.

Czego chciał Milošević i Marković politycznie?

Czego chciał Milošević dla Jugosławii i dla Serbii?

W praktyce Milošević życzył sobie centralizacji autorytarnej, czyli zlikwidowania wszelkich republik, jakie były do tej pory, pełnej unitarności, jeśli chodzi o Jugosławię, pod przewodnictwem oczywiście Serbów i oczywiście Miloševića i Miry Marković z tylnego siedzenia.

A ponieważ lud tego chce, no to zmiany zostały dokonane i zarówno w Wojwodinie, jak i w Kosowie władze należały do ludzi Miloševića, do Serbów.

Milošević miał więc cztery głosy serbski, kosowski, wojewodyński, czarnogórski.

W roku 1990, dokładnie 22 stycznia, ma miejsce czternasty zjazd Związku Komunistów Jugosławii i z tym zjazdem Slobodan Milošević wiązał gigantyczne nadzieje.

Czarnogóra, Kosowo i Wojwodina popierały Serbię, no ale dlatego, że byli tam ludzie Miloševića, a Pośnia i Hercegowina pozostawała neutralna.

Mówiłam dzisiaj sporo o Serbach, o Slobodanie Miloševiću.

Osoba, która powinna zostać rozliczona ze swoich politycznych działań dokładnie tak samo, jak próbowano rozliczyć Miloševića.