Mentionsy

I zapytałam się jej, czy mogłaby nam nagrać, jak powinno poprawnie wymawiać się nazwisko Duchampa, skoro pochodzi z Francji.

I naprawdę ci wszyscy kolekcjonerzy i ludzie świata sztuki bardzo podekscytowali się nowatorskim podejściem Duchampa do sztuki i oni wszyscy po prostu walczyli o to, żeby on przyszedł do nich na kolację, a nie wybrał kogoś innego.

I to właśnie teraz zaczyna się najciekawszy okres Marcela Duchampa, ponieważ Marcel na środku swojej pracowni postawił wannę.

I grupa, która zapoczątkowała dadaizm składała się z oczywiście Marcela Duchampa, z Francisza Picabia, Menreya, Alfreda Stiglica i Waltera Arenberga, Arensberga, sorry.

W skrócie Wam powiem, że ten mężczyzna Francis Picabia na przykład parodiował w swoich rysunkach wiarę w postęp, za to Man Ray, ten drugi przyjaciel Duchampa.

Bardzo lubię tę rozkminę Duchampa, ma bardzo dużo ciekawych cytatów, ale czytając kilka artykułów i książek związanych z Duchampem stwierdzam, że to też była taka bardzo mocna kreacja, tak jak u Salvadora Dalego.

Ja tutaj mam cytat Marcela Duchampa, dlatego nie będę się wysilała i udawała, tylko Wam przeczytam, co on swoimi słowami stwierdził o tym dziele sztuki.

Myślę, że jest to taki klasyczek kontrowersji i taki znak rozpoznawczy Marcela Duchampa.

Ale ziarenko zostało zasiane przez Duchampa i mimo, że odrzucono pokazanie tej fontanny na wystawie, nie chcieli jej w ogóle wystawiać, mimo że Marcel był prezesem, to Duchamp postawił po prostu na swoim.

Myślę, że możecie nie kojarzyć, że jest Duchampa, ale od dzisiaj po niewinnym podcaście już będziecie tego świadomi.

I wydaje mi się, że w odcinku numer 7 o dziwactwach artystów mówiłam Wam też jakby o tym alter ego Marcela Duchampa, bo ja Wam też opowiadałam o tym, że on wtedy stworzył perfumy tego swojego alter ego, tej Rose Selavie.

Bo nie opowiedziałam wam w sumie najważniejszej pasji Duchampa, o której chyba wspominałam za czasów jego dzieciństwa, czyli na początku, że on uwielbiał grać w szachy.