Mentionsy

Dlatego, że chcę sięgnąć do książki Wiktora Frankla, książki zatytułowanej Lekarz i dusza.

Psycholog, psychoterapeuta Wiktor Frankl światową sławę uzyskał książką, która rzeczywiście rozpoznawana jest globalnie, chociaż polskie tłumaczenie, widzę, ukazało się stosunkowo późno, czyli tłumaczenie całości książki Wiktora Frankla Człowiek w poszukiwaniu sensu ukazało się w Polsce w 2009 roku.

Pełny tytuł tej książki Frankla, tej rozpoznawalnej na świecie, Człowiek w poszukiwaniu sensu, głos nadziei w otchłani Holokaustu.

Czyli mamy psychoterapeutę Frankla,

XX-XXI wiek już z naszego punktu widzenia, a pewnie dokładniej byłoby właśnie końcówka lat 40., lata 50., czyli połowa XX wieku i kontynuacja tej myśli Frankla pojawiająca się w następnych dziesięcioleciach.

Logoterapia Frankla, o której będziemy za chwileczkę mówili, dla mnie jest interesująca z tego powodu, że...

Chociaż nie jest to widoczne u Frankla bezpośrednio, to jednak ona podejmuje te same pomysły, te bazowe pomysły na to, czym jest człowiek.

I to będziemy u Frankla widzieli, że ten człowiek u Frankla składa się z tego, co cielesne, składa się z tego, co jest duchowe, ale składa się też z tego, co jest boskie.

Więc te potrójne elementy, takie, które właśnie w myśli gnostyckiej są zarysowane, będą się u Frankla też pojawiać.

Stąd Frankl nie tłumaczy, jaka jest geneza tego pomysłu na termin logoterapii, bo dla niego, czyli dla samego Frankla, będziemy wyraźnie widzieli, że koncepcja logoterapii jest koncepcją stosowania logosu i w takim razie u Frankla ów logos będzie właśnie odkrywaniem sensu.

I to będzie ta główna sprawa, która moim zdaniem jest ciekawa u Frankla, czyli diagnoza pochodząca z lat 30., no ale powiedzmy, że uporządkowana, wyartykułowana w latach 40., latach 50.

Ale to może zobaczymy już u samego Frankla.

W jaki sposób sytuację człowieka współczesnego, będę jednak bardzo wyraźnie czytał Frankla współczesnością, uznając, że ten dystans 60-70 lat do wypowiedzi Frankla jest dystansem, w którym nic się nie zmieniło, czyli te diagnozy Frankla dotyczą tego, co jest naszą współczesnością.

I to już jest wniosek Frankla teraz wybrzmiał.

Czyli pojawia się to, co dla myśli Frankla jest najistotniejsze, czyli pytanie o to, czym jest cel, czym jest aktywność, skoro nie nuda to aktywność, czym jest znaczenie życia i czym jest kierunek, w jakim żyjemy.

To sięgamy dalej do Frankla.

No to dalej czytamy Frankla.

Ta potrójność, którą zaraz będziemy odkrywali też w tekście Frankla, dotyczy trzech pomysłów, trzech szkół psychoterapii, która została określona jako psychoterapia wiedeńska.

Przy czym tutaj proszę zauważyć, to już Państwo odkryliście słuchając Frankla, że granica pomiędzy byciem psychologiem, psychoterapeutą a filozofem jest bardzo płynna.

Sposób pisania Frankla jest sposobem...

I stąd bym myślał o tym, że ta eseistyczność, w sensie eseju filozoficznego, u Frankla jakby wysuwa się na pierwszy plan.

I tutaj rozmawiamy właśnie o tej literackości Frankla, która dla mnie jest uderzająca i dla mnie rzeczywiście jest bardzo ciekawym pomysłem na sposób pisania o sprawach trudnych, chociaż ja też to słyszę

też to widzę u Frankla, że nie jest to sposób rozrywkowy.