Mentionsy

Rakietę SLS i statek Orion.

Który ma być podstawowym napędem dla Oriona, czyli kosmicznej taksówki, mającej dostarczać astronautów do lądownika czekającego na orbicie Księżyca.

Ma potwierdzić, że statek Orion i rakieta SLS są gotowe na to, by w kolejnym kroku, czyli w misji Artemis III, postawić człowieka na powierzchni Srebrnego Globu.

Tę mocno eliptyczną orbitę musiano opracować dlatego, że SLS i Orion nie mają wystarczająco energii, aby dotrzeć na niską orbitę księżycową, z której na powierzchnię ruszały lądowniki Apollo.

ICPS, czyli drugi stopień rakiety SLS, wyniesie Oriona na wysoce

Wszystko po to, żeby sprawdzić jak Orion reaguje na ręcznie wydawane komendy w rzeczywistych warunkach kosmicznych orbitalnych.

W misji Artemis I Orion nie dość, że był pusty, więc inżynierowie mogli jedynie symulować obecność ludzi,

Po zaliczeniu pełnej orbity, będąc w jej perygeum Orion odpali swój napęd i wykorzystując efekt OBETA wejdzie na docelową trajektorię na Księżyc.

I to jest kluczowe, żeby dowiedzieć się, w jakich miejscach oriona astronauci będą najlepiej chronieni podczas ewentualnych rozbłysków słonecznych.

W czasie lotu testowany będzie też system O2O, czyli Orion Optical Communication.

Zamiast polegać tylko na tradycyjnych falach radiowych Orion przetestuje nową łączność laserową.

W czasie wykonywania okrążenia wokół Księżyca Orion prawdopodobnie będzie musiał wykonać drobne manewry korekcyjne, po czym znów skieruje się w stronę Ziemi.

Ani SRS, ani Orion nie mają bowiem tak czystej karty, jak można by się spodziewać po takiej misji.

NASA twierdzi, że udało jej się wykryć genezę problemu i opracować rozwiązanie, ale z braku czasu na Orionie misji Artemis II znalazła się ta sama ulegająca erozji wersja.

Kamalada bije na alarm, twierdząc, że NASA nie rozumie w pełni mechanizmu niszczenia osłony termicznej Oriona i że wysyłanie załogi bez kolejnego testu bezzałogowego to rosyjska ruletka.

Kamarda ostrzega, że przy wejściu w atmosferę z prędkością powrotną z Księżyca Orion zostanie poddany tak ekstremalnym oddziaływaniom, że symulacje nie są w stanie tego oddać.

Do listy problemów Oriona dochodzi też wspomniany już system podtrzymywania życia, który w pełnej konfiguracji zostanie przetestowany dopiero teraz z ludźmi na pokładzie oraz awionika sprawiająca w Artemis 1 ogromne problemy.

Razem z kosztami Oriona mówimy tu o ponad 4 miliardach dolarów za jeden, jedyny start.

Żeby dać Wam pełen obraz, jakim to retro składakiem jest cały ten system, dodam, że w Orionie jest podobnie, w tej kapsule jest podobnie.

Skończyło się oczywiście latami opóźniej, a łączny koszt SLS i Oriona prawdopodobnie zbliża się dziś do 90 miliardów dolarów.

Na koniec, kiedy dym po politycznych kłótniach i technicznych sporach opadnie, zostanie czwórka ludzi z pełną świadomością ryzyka, wiedząc, że lecą w Orionie, którego osłona termiczna budzi wątpliwości, a system podtrzymywania życia nigdy nie został w pełni przetestowany.