Mentionsy

Dziś spróbuję przeanalizować ten zagmatwany i niełatwy temat.

Jednak zacząć ten temat trzeba od tego, do czego mogłaby się Polsce przydać w ogóle bomba atomowa.

Robiono to głównie ustami różnych odklejonych indywiduów z państwowej telewizji czy mającego psychiczne i alkoholowe problemy Miedwiediewa, ale od czasu do czasu ten temat lansował także sam Ławrow czy nawet Putin, a wtedy ten przekaz oczywiście tej kwestii szedł dalej świat.

To w dużym uproszczeniu doprowadziło nas do punktu, w którym w przestrzeni publicznej, a nawet politycznej pojawiły się rozważania na temat możliwości stworzenia własnej bomby nuklearnej.

MAT bowiem wciąż działa, ale tym razem w formie wypaczonej przez zmienioną sytuację geopolityczną.

Strategiczną, aby zadziałał klasyczny mat i taktyczną, aby umożliwić symetryczną odpowiedź

Jeśli wokół jest wystarczająco dużo materii podatnej na ten proces, czyli materiału rozszczepialnego, neutrony trafiają w kolejne takie jądra, te znów uwalniają neutrony, no i tak właśnie działa reakcja łańcuchowa.

Oczywiście jak z powyższego wynika nie każdy materiał nadaje się na budowę bomby jądrowej z pierwiastków występujących w naturze,

Najwydajniejsze wirówki określa się mianem nadkrytycznych, ponieważ ich łopatki przekraczają tzw. krytyczne częstotliwości rezonansowe materiału, po których osiągnięciu materiał szybko ulega uszkodzeniu.

Wymagania materiałowe oraz opracowanie odpowiedniej sekwencji bezpiecznego przechodzenia przez te punkty wymaga bardzo zaawansowanej inżynierii.

A wracając do tematu głównego.

Jednak choć te podstawowe informacje na ich temat są znane, dopracowanie takiej konstrukcji zajmie bardzo dużo czasu i pochłonie ogromne środki, nawet jeśli poszlibyśmy drogą mniej wydajnych, ale prostszych, podkrytycznych wirówek np. produkcji rosyjskiej.

Do obróbki wzbogaconego hexafluorku uranu i produkcji rdzeni broni jądrowej nie potrzeba wielkich pieców ani klasycznej huty, lecz obiektu z wysoce wyspecjalizowanej dziedziny jaką jest metalurgia materiałów rozszczepialnych.

Polega na chemicznej redukcji wzbogaconego materiału do czystej postaci metalicznej.

To oznacza, że te kompetencje budowane, dodajmy w bardzo wąskiej dziedzinie, czyli chemii jądrowej, metalurgii materiałów rozszczepialnych, trzeba opracować od niemal zera.

Z tego powodu zakładami zdolnymi do operowania na czystych materiałach rozszczepialnych dysponują dziś wyłącznie mocarstwa nuklearne oraz kraje o wysoce zaawansowanym cyklu paliwolnym.

No właśnie, bo cała historia, całą historię dotychczas tę, którą opowiedziałem o uranie, no a myślę, że wielu z Was wie o tym, że materiałem rozszczepialnym jest także pluton.

Oczywiście w dzisiejszych bombach stosujemy szereg trików, które powodują, że możemy tę ilość zmniejszyć, ale zawsze w przypadku plutonu trzeba tego materiału wielokrotnie mniej.

Ta mieszanka wysoce radioaktywnych elementów sprawia, że do obróbki wypalonego paliwa konieczna jest budowa bardzo drogich zakładów wyposażonych w masywne osłony przed promieniowaniem oraz zaawansowany sprzęt do obsługi zdalnej, takie manipulatory pozwalające obrabiać materiał bez fizycznego udziału ludzi.

materiałów jądrowych.

Cały świat, a przede wszystkim uczulenie na proliferację broni atomowej przez Amerykanów, wszyscy patrzą czy dany projekt nuklearny ma sens ekonomiczny, czy jest tylko przykrywką dla prób pozyskania materiałów do produkcji broni.

Amerykańska bomba, nazwana matką pilota, wyjeżdża z małego zielonego Pacyfika, około 1500 kilometrów od Japonii.

Zbudowanie klasycznej bomby atomowej to wyzwanie w głównej mierze materiałowo-surowcowe, które przed chwilką opisałem.

Ale do tego jeszcze wrócę, bo nie omówiłem jeszcze tematu bomby termojądrowej, termonuklearnej.

W tym temacie sprawa jest nieco zagmatwana.

Wiedza na temat tych bomb, na każdym piętrze, począwszy od fizyki cząstek przez ich konstrukcję, jest dość dobra, jest bardzo dobra, można nawet powiedzieć, że jest dogłębna, a ich architektura na tyle sprawdzona, że rozwój łowic dzisiaj nie wymaga już testów jądrowych.

Czy więc dysponujemy tak genialną elitą dyplomatyczną, która zdołałaby zrobić wyłom w tej konsekwentnej polityce uczulonego dla broń atomową u innych Waszyngtonu?

Koszty, przechowywanie, serwisowanie to ważne tematy.

Klasyczne bomby implozyjne wymagają precyzyjnych soczewek z konwencjonalnych materiałów wybuchowych, które poddane warunkom wewnątrz głowicy mogą ulegać chemicznej degradacji.

Zjawisko to może zmusić państwo do masowej przebudowy arsenału w celu zapewnienia niezawodności działania, czego historycznym przykładem była konieczność wymiany chociażby starzejącego się materiału wybuchowego LX-09 na nowszy LX-10 w tysiącach amerykańskich głowic W-68.

Ważnym tematem jest też potencjał intelektualny.

Największą barierą w budowie własnej broni atomowej nie jest dziś sam projekt głowicy, lecz brak kompetencji w specyficznych obszarach chemii jądrowej, szczególnie w separacji izotopów czy metalurgii materiałów rozszczepialnych.

Wyspecjalizowane zespoły naukowców zajmujących się geologią złóż uranu czy właśnie chemią jądrową uległy rozproszeniu, a z czasem tematyką tą zajmowały się w kraju już tylko pojedyncze osoby.

Obecnie największą barierą technologiczną pozostaje krytyczny brak ekspertów w tak specyficznych i kluczowych obszarach jak chemia jądrowa, inżynieria separacji izotopów czy wspomniana już kilkukrotnie metalurgia materiałów rozszczepialnych.

I tak naprawdę temat budowy bomby atomowej do czasu zbudowania tego zaplecza pozwala nam na spokojne rozważenie, czy w ogóle ją budować, a jeśli tak, to jak i kiedy.