Mentionsy

Kapitan Stanisław Gawron uderzył głową o stalową płytę T-34.

Stanisław, aby w miarę orientować się w terenie, musiał polegać na innych, osłaniających go czołgach.

Stanisław nie mógł oderwać wzroku od stalowych wraków z uchwale lizanych przez ogniste języki.

Wiatr turlał fetor zgnilizny i zepsucia, od którego Stanisław omal nie zwymiotował.

Niecałe pół metra obok denata Stanisław dostrzegł kałuże pełną krwi, błota i wszystkiego, co znajduje się wewnątrz człowieka.

Stanisław zauważył, jak Marek Czarnecki wymiotuje.

Stanisław uderzył się w pierś.

Serce Stanisława niemal podskoczyło mu do gardła.

Stanisław poznał Marka i pozostałych członków zespołu na początku roku 1940.

Stanisław zaklął pod nosem.

Stanisław poczuł, jak siła odśrodkowa pcha go w przeciwną stronę.

Stanisław usłyszał terkot karabinu maszynowego.

Jeszcze chwilę temu Stanisław nawet współczułby ofiarom.

Stanisław nie miał zielonego pojęcia.

Stanisław łudził się, że kiedyś będzie tak jak dawniej, choć w głębi duszy wiedział, iż on jego podkomendni.

Na tyle, że Stanisław momentalnie stracił słuch.

Stanisław nerwowo obmacał się po ciele.

Stanisław machnął ręką, nieświadomy, że i tak nikt tego nie zauważy.

Stanisław wstrzymał oddech, a gdy stalowe cielsko ukazało spalone oblicze, głośno odetchnął.

Gdybyśmy my mieli taką logistykę jak oni i ta koordynacja sił pancernych z lotnictwem i piechotą, coś niepojętego, pomyślał Stanisław, przełykając ślinę i na moment odrywając wzrok od lornetki.

Stanisław spoglądał na lokomotywę, z której buchały gęste kłęby dymu.

Stanisław znał jego wartość bojową, ponieważ przez kilka miesięcy dowodził takim czołgiem.

Widok ten nawet Stanisławowi zmroził krew w żyłach.

Widok mężczyzny bez dolnej części ciała wzbudzał w Stanisławie bezsilność i złość w obliczu całego okrucieństwa wojny.

Stanisława straszliwie rozbolała głowa.

Stanisław poczuł konsternację, ale teraz ważniejsze było coś innego.

Stanisław odetchnął pełną piersią, powietrzem czystym jak obrós na Wielkanoc.

Porucznik Stanisław Gawron wszedł do pałacu Butrymowiczów w Pińsku, największego świeckiego budynku w mieście.

Stanisława przywitało dwóch wartowników o twardym, zimnym spojrzeniu.

Stanisław odwrócił twarz, na której zagościł grymas zaskoczenia.

Stanisława uderzył zapach dymu najprawdziwszych papierosów, a nie skręcanej machorki.

Tu i tam Stanisław dostrzegł krzątających się mężczyzn w mundurach sowieckich.

Stanisław rozpoznał w nim pułkownika Aleksandra Waszkiewicza,

Panie pułkowniku, porucznik Stanisław Gawron melduje się na rozkaz.

Wyszeptał coś do ucha pułkownikowi, tak aby Stanisław tego nie usłyszał.

Na znanej Stanisławowi Lwowskiej ulicy, tuż przy piekarni, żołnierz z zawieszoną swastyką na ramieniu rozstrzeliwał cywilów.

Stanisław poczuł ucisk w żołądku.

Stanisław poczuł napływające do oczu łzy.

Stanisław już chciał do niego doskoczyć i bić bez litości.

Nerwowo chwycił się za nos, a w jego oczach Stanisław dostrzegł śmierć.

– powiedział ktoś za plecami Stanisława.

Przed Stanisławem stał dowódca I Warszawskiej Dywizji Piechoty im.

Stanisław rozejrzał się na boki.

Petro wpatrywał się w Stanisława, jakby czekał na odpowiedni moment, by zaatakować.

Aleksander Waszkiewicz skinął i odwrócił się do Stanisława.

Stanisław w oddali zauważył pojedyncze chaty.

Kiedy je mijali, Stanisław zauważył chmarę komarów.