Mentionsy

przyciągnęło ich tam wezwanie zaprzyjaźnionego miasta Leontinoj, którego mieszkańcy weszli w poważny konflikt z sąsiadami z Syrakus.

Gdy po jakimś czasie ateńskie wojska faktycznie stanęły pod murami Syrakus, ich obrona zdążyła już okrzepnąć.

pod murami Syrakus, zakończyła się co prawda zdecydowanym zwycięstwem Aten, ale zaatakowane miasto nie miało zamiaru się poddawać, a właśnie nadchodziła zima.

Wiadomości o porażkach Ateńczyków i ich niemożności zupełnego zablokowania Syrakus rozniosły się po Sycylii.

Wyścig zbrojeń zakończył się sukcesem Syrakus, które ze swoimi potężniejszymi trierami wkrótce zaczęły siać spustoszenie wśród ateńskiej floty.

Na wodach Syrakus pojawiła się odsiecz z Aten pod wodzą Demosthenesa, stratega odpowiedzialnego za zwycięstwo na Sfakterii przed dziesięcioma laty.

Ateńczycy zaczęli odnosić sukcesy, znosząc kolejne jednostki Syrakus i zdobywając fort za fortem.

Wszystko to rozgorzało pod murami Syrakus, diametralnie odmieniając sytuację.

Następnego dnia strateg zażądał wycofania się spod Syrakus.

Ateńczycy czekali, a wieść o wróżbie i chęci wycofania się dotarły do Syrakus.

Wkrótce unieruchomieni przez wyrocznie Ateńczycy odpierać musieli kolejne dzikie ataki ciężkich trier Syrakus.

Wieść o tym dotarła jednak do Syrakus, a sprytny strateg Hermokrates zdołał przez podstawionych ludzi udających stronników Aten przekonać Nikiasza do opóźnienia wymarszu planowanego na noc tuż po ostatniej przegranej bitwie w porcie.

Wściekłość mieszkańców Syrakus była tak wielka, że nie zawracali sobie nawet głowy pomysłem sprzedaży pojmanych jeńców do Aten, które z pewnością zapłaciłyby za swoich obywateli więcej niż sycylijscy handlarze niewolników, dla których ludzie ci byli jedynie towarem, jak zboże, srebro czy złoto.