Mentionsy

Ci członkowie peloponeskiej elity w końcu faktycznie wrócili do ojczyzny.

Jedna z największych bitew II wojny peloponeskiej wstrząsnęła sceną polityczną w Argos, gdzie do władzy doszli oligarchowie sprzyjający sparcie, którzy w imieniu swojego polis zawarli z nią pięćdziesięcioletni sojusz.

Nie wiem, doprawdy nie wiem, dlaczego nigdy nie zekranizowano w jakiejkolwiek formie zmagań wojny peloponeskiej, najlepiej w formie wielosezonowego serialu.

Jego brawurowy plan zajęcia portu w Pireusie niespodziewanym atakiem peloponeskiej floty omal nie doszedł do skutku.

Pomysł Segestyjczyków szczególnie przypadł do gustu Alcibiadesowi, prawdopodobnie najbarwniejszej postaci, jaka wzięła udział w spektaklu znanym jako Druga Wojna Peloponeska.

Wojna Peloponeska wybuchła, gdy Alcibiades wkraczał w dorosłość.

Będąc jednak w okolicy italskiego Buta, porzucił Salaminie i uciekł na Pelopones w poszukiwaniu azylu.

Mając dostateczny zasób drzewa w Italii, powiększylibyśmy flotę naszych trójrzędowców i zablokowalibyśmy nimi Pelopones.

I w ten sposób łatwo opanowalibyśmy Pelopones, a potem całą Helladę.

W ich skład wchodzili peloponescy i beoccy najemnicy, heloci oraz neodamodowie, czyli ci spośród helotów, których w dowód uznania za odwagę i poświęcenie w boju wyzwolono.

Tukidydes insynuuje na kartach wojny peloponeskiej, że Spartanie unikali wyzwalania helotów, których często bezlitośnie i cynicznie wykorzystywali podczas walk, aby później odmawiać im wolności lub celowo wysyłać ich na misje samobójcze.