Mentionsy

Król czuł, że grunt pali mu się pod nogami, w końcu wysłał więc na południe najsilniejszy oddział pod dowództwem najdzielniejszego z dzielnych, marszałka Michelaneya.

W liście wysłanym do niego pisał W tym miejscu nawiązywał do bohaterskich osiągnięć Neya, które zagwarantowały mu tytuł księcia Moskwy.

Przez wiele lat niedoskonałości Neya naprawiał jego szef sztabu, Szwajcar Antoine Henri Jomini, który przekładał plany strategiczne Napoleona na bardziej ludzki język, zrozumiały dla prostego Neya.

Problemy Neya nie ograniczały się jedynie do ograniczeń rozumienia strategii.

Gdy Derlon zbliżał się do sił cesarza, ponownie zatrzymały go rozkazy wściekłego Neya, który uzmysłowił sobie, że pod Quatre Bras nie walczy już tylko z holenderskimi żołnierzami, ale ma przeciwko sporą część całej armii Wellingtona.

Wyjątkowo łatwy do zirytowania cesarz zrugał sztab Neya, poganiając ich do szybszej akcji.

Napoleon z kolei oddał kontrolę nad walką w ręce Michela Neya, który miał być pierwszym człowiekiem zaraz po cesarzu.

Taki sam los czekał potężną kawaleryjską nawałnicę Neya, jaka po szesnastej przetoczyła się w kierunku brytyjskich czworoboków.

Dlatego też frontalny atak kawalerii Neya skończył się mniej więcej tak jak w filmie Bondarczuka.

Napoleon był zszokowany lekkomyślną decyzją Neya.

Będąc około pięciuset metrów od brytyjskich linii, Napoleon przekazał dowodzenie w ręce Neya, który chwilę wcześniej stracił piątego wierzchowca.

Taki bowiem los czekał Michela Neya, który końcem roku 1815 został osądzony i skazany na śmierć za zdradę stanu.