Mentionsy

Mroczne Wieki
Mroczne Wieki
01.05.2026 07:25

Koniec Napoleona - Elba, Sto Dni i Waterloo

11 kwietnia 1814 roku w Fontainebleau ostatecznie zawarto porozumienie między Aliantami a ustępującym władcą Francji. Napoleon mógł dalej tytułować się Jego Cesarską Mością, otrzymywał przy tym we władanie leżącą na Morzu Tyrreńskim wyspę Elbę, będącą niczym przystanek między Toskanią a Korsyką. Zwycięzcy obiecali mu roczną pensję w wysokości dwóch i pół miliona franków, niezbędnych do utrzymania dworu i zbyt dużego garnizonu jak na warunki panujące na tej skalistej wysepce.


Wesprzyj mnie na:

https://patronite.pl/mrocznewieki

https://buycoffee.to/mrocznewieki

https://suppi.pl/mrocznewieki


Mroczne Wieki to podcast historyczny prowadzony przez Michała Kuźniara w całości oparty na publikacjach (naukowych i popularnonaukowych), tekstach źródłowych oraz własnych wnioskach.

Okładka: "The 28th Regiment at Quatre Bras", Elizabeth Thompson, 1875, domena publiczna


Opracowania:

Chandler D., The Campaigns of Napoleon, Scribner 1973.

Keegan J., Oblicze bitwy. Studium nad bitwami pod Azincourt, Waterloo i nad Sommą, Napoleon V, Oświęcim 2019.

Kennedy P., Narodziny i upadek mocarstw. 500 lat burzliwej historii największych potęg świata, Prześwity 2025.

Roberts A., Napoleon Wielki, Magnum, Warszawa 2015.

Zahorski A., Napoleon, PIW, Warszawa 1982.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 9 wyników dla "Ludwik XVIII"

Do Paryża powrócił Ludwik XVIII, który miał duże problemy w zjednaniu sobie poparcia opinii publicznej.

Po restauracji Ludwika XVIII to jednak właśnie owe białe lilie powróciły do cesarskich komnat i na sztandary.

Ludwik XVIII musiał zagwarantować w karcie konstytucyjnej bezpieczeństwo posiadania, ale ludzie ciągle obawiali się, że ta sytuacja ulegnie z czasem zmianie, tym bardziej, że do Francji ciągle wracali dawni właściciele lub ich spadkobiercy, niejednokrotnie głośno domagając się zwrotu majątków, które w ciągu dwóch dekad zdążyły już kilkukrotnie zmienić właścicieli.

David Chandler w swojej monumentalnej pracy o militarnej karierze Korsykanina pisze, że Napoleon przekonywał ludzi, jakoby działał w porozumieniu z trzema głównymi mocarstwami Europy, które wobec nieudolności i niepopularności Ludwika XVIII miały wyrazić milczącą zgodę na jego powrót.

Urzędujący w Paryżu Ludwik XVIII natychmiast kazał pojmać Napoleona, wszyscy członkowie poprzedniej koalicji byli zaś jednomyślni w kwestiach kierunku działania, jaki powinni obrać.

Napoleon nie zwalniał tempa zagarniając na swojej drodze do Paryża kolejne miasta, wioski i wysyłane przeciwko niemu przez Ludwika XVIII oddziały wojska.

Na ścianach paryskich kamienic zaczęły pojawiać się graffiti imitujące wiadomości wysyłane przez Napoleona do Ludwika XVIII, w których Korsykanin prosił Bourbona o zaprzestanie wysyłania wojsk, bo miał już własnych zbyt dużo.

Na wieść o jego zdradzie Ludwikowi XVIII nie pozostało już nic poza ucieczką do opanowanej przez aliantów VII koalicji Belgii.

Rok wcześniej przyrzekał wierność Ludwikowi XVIII, więc taki wyrok nie powinien nikogo dziwić.