Mentionsy

Projekcja to mechanizm obronny, w którym przypisujemy innym osobom swoje własne uczucia, pragnienia czy impulsy, których nie chcemy albo nie potrafimy uznać w sobie.

Choć to bardziej, on opisuje swój własny stan.

Nie mogę zobaczyć czegoś w sobie, czegoś, co jest trudne, więc przypisuję to drugiej osobie i widzę to w tobie.

A drugi mechanizm, bardzo podobny, ale bardzo trudny i jednocześnie bardzo subtelny, dość złożony, czyli nie tylko przypisuje drugiej osobie moje uczucia, ale też zachowuje się w taki sposób, że ta osoba zaczyna naprawdę je przeżywać i odgrywać.

Koleżanka przestała odpisywać na wiadomości, więc my się domyślamy, że ona się pewnie obraziła albo sobie pomyślała, że jestem nudna albo coś tam jeszcze, to już jakby nieważne, co my sobie tam dopiszemy.

No i nie wiem, wysyłamy smsa do znajomej, ona nie odpisuje od kilku godzin, więc sobie dopisujemy różne historie pod spodem.

Różne rzeczy mogę dopisywać tej osobie, zwykle te najgorsze, z powodu własnej niepewności, prawda?

Czyli projekcja polega na tym, że w tym ona się obraziła, to jest moja własna niepewność i lęk przed byciem nudną, odrzuconą, którą przypisuje koleżance.

W identyfikacji projekcyjnej wyglądałoby to trochę tak, że zaczynam więc też pisać oschle albo się dystansować, no bo skoro ona ma pretensje, no to ja też się zdystansuję, więc nie robię kolejnych kroków, więc druga osoba też odpowiada nieśmiało, zdawkowo, no i faktycznie przeżywamy to jako, że zachowuje się jak obrażona.

Więc projekcja polega na tym, że mówimy, jak jej zależy, to niech napisze pierwsza, ale w środku, w tej projekcji jest to, że mam ten lęk.

Nie wiem, czy mieliście kiedyś taką sytuację, że na jakąś imprezę ktoś Was nie zaprosił albo zobaczyliście na Instagramie, że ktoś wrzuca relację i dodaje taki napis, że najlepsze są spontaniczne spotkania i tam widzisz, że spotkała się grupa Twoich znajomych i...

ale fajnie się spotkaliście, szkoda, że do mnie nie napisaliście, nie wiem, też bym chciała się spotkać, albo dawno się nie widzieliśmy, to może umówimy jakieś nowe spotkanie, jakoś tęsknię za tym kontaktem, też w ostatnim czasie się nie odzywałam, no ale nie odważam się tego robić.

Na przykład w taki sposób, że właśnie nie piszę do...

Przypisywane relacji jako takie obiektywne ryzyko.

I przypisuję tym osobom różne emocje, różne zachowania, różne cechy, które widzę w sobie, prawda?

Bo rzadko się odzywa i nie odpisuje, a gdyby miała czas, to by...

traktuję jako taki obiektywny powód po jej stronie i to jest taką pozytywną stronę, gdzieś tam przypisywanie drugiej osobie różnych rzeczy, ale też mogę przypisywać jej właśnie trudne, więc im dłużej to trwa, tym później mogę zacząć mówić, że no tak, no że każdy ma przecież dużo pracy, ale ja gdybym chciała, to bym znalazła.

Albo inna sytuacja, widzę, że ta osoba, nie wiem, spotyka się, czy z kimś takim utrzymuje kontakt, o kim ja miałam jakieś niezbyt przychylne zdanie i sobie myślę, jej, że jak to w ogóle, że to ona się spotyka z tą osobą, to co to o niej mówi, no bo przecież to z kim się spotyka, my mówi o drugim człowieku też i o nas dużo, więc zaczynam sobie też dopisywać historię.

inne niż moje, czyli ja się nauczyłam tolerować, że partner ma te poglądy inne, ale nagle ujawnia to tak na forum i w ogóle nie boi się powiedzieć tego, że, nie wiem, jest za konfederacją albo za PIS-em, albo jest za aborcją, albo przeciw aborcji, co w moim poczuciu jest w ogóle czymś strasznym, no bo przecież jeśli to nie jest spójne z tym, co przeżywają nasi znajomi, no to za chwilę my będziemy wykluczeni, to nikt nas już nie zaprosi na imprezę, to się przestaniemy spotykać,

I tutaj, nie wiem, spotkania, wyjścia, rowery, kino, wspaniałe rozmowy, pisanie na Messengerze do wieczora, jakieś wiadomości, ciągłe zainteresowanie i takie poczucie, że jak to jest cudownie, że w ogóle wreszcie, wreszcie znalazłam tą osobę, wreszcie ktoś taki jest.

Te własne trudności z takim proszeniem przypisujemy innym jako to, że są bierni, niezainteresowani albo niezaangażowani, ale to też już w niejednym podcaście mówiłam o tym, że często my potrzebujemy tej roli, bycia takim ważnym świeczniku, potrzebnym, rozwiązującym problemy.

Czyli to ja jeżdżę, bo ty dzwonisz, to ja piszę, rzucam wszystko, umówiłam się z mężem na randkę, ale ty potrzebujesz, to ja już tutaj jestem.

Kiedy pojawia się taka pokusa do porównań, warto wrócić do teraźniejszości, nie wiem, spisać rzeczy, które są jakoś unikalne w tej relacji, których wcześniej nie było w poprzednich relacjach, które są teraz jakoś szczególne, są ważne.

Mogę też robić rzeczy takich, wpisać sobie unikalne rzeczy, których ja potrzebuję w relacji i sprawdzać, czy ja to dostaję w tej relacji i czy mamy szansę, żeby wspólnie to budować, prawda?

Link Wam zostawiam w opisie tego podcastu.

Dajcie znać też w komentarzu, w którym z tych schematów, które tu opisałam, odnajdujecie siebie najczęściej.

A jeśli chcesz głębiej zrozumieć swój lęk przed odrzuceniem, to możesz wrócić do mojego wcześniejszego odcinka podcastu, który też znajdziesz w opisie tego materiału.