Mentionsy

Nasza główna bohaterka, czyli Izabela Francuska, królowa Anglii, wyszła za mąż za króla Edwarda II i przyjechała do Anglii mając lat 12.

No i to jest klops dla Edwarda, bo on na tym etapie no zaprowadził w Anglii tyranię.

Zgłasza się 100 osób, bardzo fajnie, ale to jest 100 morderców z więzień w Walii, którzy się godzą na to, żeby walczyć za Edwarda, ale tylko jeśli dostaną pardon.

No bo mamy teraz Cruza Edwarda II, męża Izabeli.

No i on na tą przemowę Mortimera zadeklarował, że on nigdy nie zaakceptuje Edwarda II jako króla, a na to tłum zaczął skandować oczywiście razem, że bez króla wie nananana, precz z królem itd.

Na to wkroczył też biskup Canterbury z deklaracją, że przecież oczywiście głos ludu to głos Boga i jeśli naprawdę detronizacja króla i wejście na tron Edwarda III to jest wola ludu, no to niech lud potwierdzi.

I to jest list, który został napisany do Edwarda III, czyli syna Edwarda i Izabeli, przez papieskiego notariusza, księdza Manuele Fieschi, tak się to czyta, na mniej więcej 10 lat po wydarzeniach z zamku w Berkeley.

Nikt się absolutnie nie kłóci z tym, że to jest faktycznie artefakt historyczny i prawdziwy list, który do Edwarda III dotarł i gdzieś tam był w jego dokumentach.

Ex króla Edwarda II, który sobie tutaj u nas w Lombardii przesiaduje jako pustelnik.

Byli tam też strażnicy i też koszty tej przyprawy pokryła królewska korona Anglii, w sensie to był wydatek dworu Edwarda, żeby go przetransportować.

Tutaj zamykamy temat Edwarda II, bo już więcej tutaj nie powiem na razie.

Również dlatego, że wiemy, że Izabela była skonfundowana przez to wszystko, co się wydarzyło i na przykład wiemy, że ona specjalnie do siebie wezwała po jakimś czasie tą konkretną kobietę, która zabalsamowała te rzekome zwłoki Edwarda III, żeby ją przesłuchać i żeby ją wypytać o różne rzeczy.