Mentionsy

I tam grupa lekarzy pod przewodnikiem kierownika szpitala, czyli neurologa Jean-Martin Charcot, zrobiła z histerii jeden z czołowych tematów swoich badań.

Bo gdyby Histeria Salpêtrière była sektą, czy takim kultem, a momentami troszeczkę jakby była, to tym jej charyzmatycznym przywódcą, wszechwiedzącym guru, za którym ciągnęły po prostu tłumy, to byłby Charcot.

Po drugie, te warunki w Salpêtrière pod rządami Charcotta zmieniły się ogromnie na lepsze.

I po trzecie, Charcot, na tyle na ile był też oczywiście owocem swoich czasów, to on jednak, i ja wiem, że to zabrzmi troszeczkę dziwnie w kontekście tych salpêtriérowskich przedstawień, on naprawdę starał się odstygmatyzować histerię.

Do tego Blanche była fantastycznie podatna na hipnozę, którą Charcot wykorzystywał do badania historyczek.

Ta hipnoza była bardziej narzędziem badawczym i także diagnostycznym, bo Charcot uważał, że tylko histeryczki da się zahipnotyzować.

Zwłaszcza Blanche później, po już zakończeniu kariery jako popisowa historyczka i po śmierci Charcotta, ona spędziła w Salpêtrière resztę życia jako pracownica, jako jedna z pierwszych radiolożek.

Po śmierci Charcotta jego wizerunek spadł z piedestału i to naprawdę z hukiem na cały Paryż.

No i objawy Genevieve służyły Charcotowi i jego badaczom jako koronne dowody, że święte i męczennice i te wszystkie historyczne dla nich.

Charcot i badacze z jego najbliższego otoczenia byli nastawieni bardzo antyklerykalnie.