Mentionsy

MUZYCZNE PODRÓŻE PRZEZ ŚWIAT
MUZYCZNE PODRÓŻE PRZEZ ŚWIAT
07.03.2026 09:10

Śladami dzieł Vincenta van Gogha i Paula Gauguina

Historia sztuki zna wiele przykładów skomplikowanych, czasem burzliwych relacji między artystami. Jednym z najbardziej fascynujących i zarazem tragicznych przykładów takiego związku są relacje Vincenta van Gogha z Paulem Gauguinem, kluczowych postaci postimpresjonizmu. Podróżując w czasie i przestrzeni cofniemy się do 1888 roku i wspólnego pobytu obu artystów w Arles, w tzw. „Żółtym Domu”. Okazał się on punktem zwrotnym w ich karierach i przyczyną dramatycznych wydarzeń. „Jedzący kartofle”, „ Portret ‘Ojca’ Tanguy”, „Taras kawiarni w nocy”, „Gwiaździsta noc” oraz „Kościół w Auvers” – te dzieła van Gogha znajdziemy w  Otterlo w Holandii, Kopenhadze, Nowym Jorku i Paryżu. Z kolei obrazy Gauguina: „Vincent van Gogh malujący słoneczniki”,  „Wizja po kazaniu” (Walka Jakuba z aniołem)”, „Autoportret z żółtym Chrystusem” oraz „Manao Tupapau” i „Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?”, dwa dzieła powstałe na Tahiti, odnaleźliśmy w Amsterdamie, Edynburgu, Paryżu, Buffalo w stanie Nowy Jork i Bostonie. Gościem Jerzego Jopa był dr hab. Piotr Rosiński, prof. UJK w Kielcach, historyk sztuki.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 18 wyników dla "Gaugina"

W drugiej części audycji zajmiemy się twórczością Paula Gaugina.

A czy van Gogh namalował portret Gaugina?

Nie, jest portret Gaugina namalowany w 1888 roku w Arles.

Van Gogh namalował Gaugina w ich pracowni.

Wiemy, że van Gogha i Gaugina łączył rodzaj mistycznej więzi.

Tak, no w ogóle życiorys Gaugina jest powiedziałbym bardzo skomplikowany, bo on miał pochodzenie latynoskie, pochodził z Peru.

Ale wróćmy może do tej kłótni, która była przyczyną tego, że podobno van Gogh rzucił się z brzytwą na Gaugina, a później odciął sobie ucho, chociaż według historyków, dwóch historyków niemieckich, historyków sztuki,

Tak, biografia zarówno van Gogha, jak i Gaugina jest...

Sztuka Gaugina jest, można powiedzieć, bardzo nowatorska.

I mniej więcej takie są obrazy Gaugina, który później wyjeżdża na Wyspy Oceanii, na Tahiti i tam następuje też taka eksplozja sztuki, która charakteryzowała się właśnie tym bogactwem kolorów, form, linii.

To jest obraz, który jest takim świadectwem przejścia Gaugina od doświadczeń impresjonistycznych do tego wspomnianego przeze mnie symbolizmu.

No i ta charakterystyczna technika, charakterystyczne pomysły Gaugina polegające na stosowaniu plam barwnych i sugerowaniu postaci takim syntetycznym sposobem bez wnikania w proporcje, anatomię czy jakieś szczegóły.

Natomiast ten obraz Manao Tupapao, znany też pod tytułem Duch Śmierci Czuwa, przedstawia trzynastoletnią młodą dziewczynę, żonę tamtejszą, która pewnej nocy według relacji Gaugina leżała w strachu, przerażona czymś.

Według Gaugina wraz z końcem panowania króla Pomare V zniknęła na zawsze tradycja polinezyjska.

Myślę, że ten alegoryczny obraz Gaugina warto bardzo indywidualnie odczytywać.

Tak, warto wspomnieć o tym portrecie namalowanym przez Gaugina.

A więc ten antagonizm między artystami, jakoś tam kamuflowany przez Gaugina, który był człowiekiem błyskotliwym, dobrze ułożonym i zachowującym często pozory, no jednak istniał.

Dla Gaugina, a obrazy van Gogha no niestety nie szły popularnie mówiąc na rynku paryskim.