Mentionsy

I o tych powodach, o bohaterce też Małgosi, twojego filmu, będziemy dzisiaj z pewnością opowiadały.

Jak gdyby spotkania takich ludzi jak Adam, czy jak Małgosia, a dziś Siuszo Tellia, bo tak prosi, żeby ją nazywać.

W życiu bym nie chciała oceniać twojej bohaterki Małgosi Otyli, chcę z nią po prostu współodczuwać, czy też chciałabym natychmiast zrobić wszystko, żeby zmienić sytuację osób w podobnej sytuacji właśnie jak Małgosia Otylia.

No 20 lat później jest film dokumentalny z Małgosią Otylią.

Mówimy na temat tego, że system nie jest wyporny, nie działa, że brakuje nam szpitali, zwłaszcza dla osób, dla młodych dorosłych, ale nadal to też jest przypadek twojej bohaterki z roku 2024, Małgosi Otylii.

I nie wiem, czy zwróciłaś uwagę, że w naszym filmie tak naprawdę tej definicji choroby małgosiotyli nie ma tak wprost podanej.

Opowiedz mi proszę o Małgosi Otyli.

Byłaś świadkiem tego, że my z Małgosią Otylią mamy różne wspomnienia dotyczące tego naszego pierwszego spotkania.

Małgosia Otylia myślała, że ja będę robiła film o ośrodku.

I myślę, że to było dla nich trudne doświadczenie, bo film nie jest prosty, ale wtedy też po filmie poznałam Małgosię, która, ja to tak pamiętam, która w zasadzie od samego... Małgosia Otylie, Małgosia Otylie, bo ona chce jakby tak, żeby dziś już nazywać ją Otylią, że ona z samego początku powiedziała, że ona chce.

To szczęście, wracając do Otylii Małgosi w filmie jeszcze, ale Otylii już teraz, to zresztą była pierwsza, jak poznałam Małgosię podczas spotkania, które było w ramach pokazu właśnie na festiwalu Millennium Dogs Against Gravity, to pierwszą rzeczą, którą mi szepnęła na ucho, to jest to, że jest Otylią, że właśnie potrzebowała takiego symbolicznego przejścia do kolejnego etapu życia.

Natomiast drugą rzeczą, którą powiedziała już podczas tego spotkania, podczas którego dołączyła też do nas pani Ewa, czyli mama Małgosi, to było piękne zdanie i myślę, że zrobiło ono na wszystkich bardzo duże wrażenie, że jest teraz na takim etapie życia, że nauczyła się wychwytywać, dobrze rozumieć symptomy swojej choroby, czyli kiedy nadchodzi na przykład taki moment, na który powinna zwracać uwagę, ale też nauczyła się, żyjąc z ludźmi,

Małgosia powiedziała, Otylia, podczas spotkania coś takiego, że nauczyła się też pytać.

Zawsze jak myślałam o Małgosi, to przymiotnik świetlista Małgosi Otyli.

Że w tej ciężkiej walce o to, żeby wstać, tak jak Małgosia powiedziała coś, co stało się bardzo takim słowem, takim zdaniem, które często powtarzam, żeby nie zalec w łóżku.

Bardzo bym chciała, żeby Małgosia stała się głosem tych wszystkich dzieciaków, które właśnie walczą o to, żeby być.

Ta noc, kiedy towarzyszyliśmy Małgosi w tamtych wydarzeniach,

Ja myślę, że ona zostanie ze mną do końca życia, bo to był ogromny strach, ogromny lęk, ale też niezwykły podziw dla Małgosi.

Małgosia Otylia dostała od swoich rodziców, myślę, taki wielki dar, który był dla nich na pewno trudnym przeżyciem, czyli zgodzili się na to, żeby wyjechała z domu i zaczęła żyć na własną rękę.

No bo przecież Małgosia wyszła ze szpitala.

Jak to widzowi przedstawić, że to właśnie była decyzja Małgosi i Otylii, żeby

Mówię o tej scenie, kiedy Małgosia towarzyszy w samobójstwie.

Bardzo raz jeszcze podkreślę, zachęcam do tego, żeby w ramach festiwalu Millennium Dogs Against Gravity, tej wersji online, obejrzeć film Małgosi Imielskiej, Małgorzaty Imielskiej.