Mentionsy

Andrzej Kopyt, rugbysta, trener rugby, komentator, żeglarz, narciarz.

No i przede wszystkim moje ukochane rugby, które przez wiele, wiele lat, od 60 lat jestem niewolnikiem.

O rugby oczywiście wspomnimy w tej audycji, bo to jest temat nr 1 w pańskim życiu, ale wyczytałem takie zdanie, które kiedyś pan powiedział, byłem głodny sportu.

Wybrał pan rugby, ale mógł pan wybrać hokej na lodzie, narciarstwo, pewnie piłka nożna też gdzieś się tam przewijała, no bo piłka nożna przewija się w życiu każdego młodego człowieka.

I wszyscy grali w rugby.

Mówią, ty siwy, ty musisz grać z nami w rugby.

Ja poszedłem grać, szukać pieniędzy w rugby dopiero.

Bardzo skrótowo pan potraktował swoją karierę rugbysty.

Trzecia połowa meczu to jest w rugby tylko.

Piękne rozmowy, wszyscy są zgodni, wszyscy są serdeczni, amikalni, życzliwi dla siebie i tak się kończy mecz rugby.

Także pojechałem za chlebem, za pracą, ale głównie po to, żeby grać w rugby w zespole IFK w Wenezbori, ale pracowałem w SAB-ie, w tym pabryce samochodów.

Jest on do dzisiaj jednym z najbardziej utytułowanych klubów rugby.

Pierwszym mistrzem Francji w rugby.

I taki tekst się udało nam sprokurować i wysłać tą zgodę do Francji, omijając Polski Związek Rugby.

To jest wynik, który słuchaczy może sparaliżować, ale takie wyniki nawet w rugby się nie zdarzają.

A gdyby to dzisiaj było, nie chcę krytykować oczywiście swoich młodszych kolegów, ale dzisiaj poziom francuskiego rugby, zresztą a propos mistrz olimpijski sprzed wczoraj, siódemki, ale piętnastki również bardzo mocnie, grubo setkę by przekroczył wynik z reprezentacją Francji, polskiej reprezentacji dzisiaj.

Dzisiejszego na to nie pozwoli, możemy pozwolić, bo po prostu poziom sportowy polskiego rugby jest dużo niższy, poza kobietami, której tutaj gratulacje ogromne, niewiele brakowało i widzielibyśmy kobiety dzisiaj chociażby w meczu.

Do dzisiaj w statykach francuskiego rugby jest napisane, że reprezentacja Francji kiedykolwiek grała przy największej publiczności właśnie na Stadionie Dziesięciolecia, bo było 100 tysięcy ludzi.

Ale wcale nie chodzi o popularność rugby.

Zawołał prezesa Polskiego Związku Rugby, Włodzimierza Wilczka.

Zbyszek Janusz poszedł i mówił, jak mi się sytuacja nie zmieni, w czasie przerwy to już było, to ja nie dam złamanego grosza na rugby więcej.

Mnie przede wszystkim interesowały te zasady, walory, ta etyka, ten etos rugby, jaki poznałem, w momencie poznając najpierw ludzi, później drużynę, przepisy, no i tą światową czołówkę.

Piłkę ręczną też już nie to, ale miałem z kolei możliwości skupić te wszystkie możliwości, te wszystkie swoje cechy pozytywne, to sprawność, siłę, umiejętność gry, operowania piłką właśnie w rugby.

Uważałem, że właśnie te cechy mogę wykorzystać absolutnie w rugby i tak się stało.

Zresztą miałem przyjaciół, którzy mnie przekonywali do tego, żebym jednak w rugby został, bo warto.