Mentionsy

Prezeska Fundacji Po Drugie, dziennikarka przez wiele lat.

Jak do pracy dziennikarskiej postanowiłaś sobie dodać jeszcze prowadzenie fundacji, bo miałaś ten namysł nad tym, że

I co się takiego wydarzyło, że właściwie dosyć szybko to myślenie o fundacji się przeformatowało na młodych ludzi w kryzysie bezdomności?

Ja tutaj od razu chciałabym powiedzieć, że Fundacja Po Drugie jest obecna w różnych miejscach w sieci i na przykład, gdyby ktoś chciał właśnie poza naszą opowieścią tak spojrzeć oko w oko na osobach, o których na pewno będziemy mówić, to polecam chociażby kanał na YouTubie Fundacji.

Czasami to jest trudno jakoś tak dotknąć słowami, ale na przykład wczoraj mnie bardzo poruszyło, kiedy jedna z uczestniczek naszej pomocy powiedziała, że to jest takie niesamowite, że kiedy ona jest w Fundacji Po Drugie, my pamiętamy o różnych małych i większych rzeczach, które są dla niej ważne.

Mieszkanie odpowiedzialności, jak mówi w jednym z materiałów waszej fundacji chłopak.

Inny wątek, który można było przy Patryku rozpocząć, to ten wątek dotyczący właśnie samego procesu, czyli że ktoś rzeczywiście trafia do waszej fundacji.

I to jest ta druga grupa i to, co my widzimy w Fundacji, w naszej codzienności, ta druga grupa nam się coraz bardziej powiększa i poszerza.

Taka prawdziwa, głęboka, rodzicielska troska, bo ja mogę zrozumieć rodzica, który jest w pewnym sensie zadowolony, że dziecko trafiło pod opiekę jakiejś instytucji, czy fundacji, czy innego miejsca, które temu dziecku pomaga.

Ale to ja to zaczerpnęłam od twoich ludzi z fundacji, a dokładnie z podopiecznych, z filmu, bo właśnie jeden z bohaterów mówił, że on woli, żeby mówić, że to jest mieszkanie odpowiedzialności, bo treningowe, co to znaczy?

Cieszmy się tak, żeby było jakoś optymistycznie na koniec, że jednak osoby, które nawet mają tak trudne i przykre doświadczenie, mogą gdzieś trafić i dostać pomoc, choćby do Fundacji Po Drugie.