Mentionsy

Quoyle, główny bohater, jego dwie córeczki, Sunshine i Bunny, ekscentryczna ciotka Agnis, jej suka Warren i jeszcze trochę innych postaci, dzięki którym obserwujemy

W momencie kiedy my poznajemy Quoyle'a, to wiemy już, bo od razu dostajemy taką informację, że on nie miał w życiu lekko.

Bo Quoyle był od zawsze ogromny i miał nieprzeciętnie rozbudowany podbródek.

Ale jeżeli weźmiemy tego naszego Quoyle'a, może przeczytam taki króciutki fragment, to będzie widać, jak bardzo to jest prawdziwe.

Quoyle powłóczył nogami o głowę wyższy od pozostałych okolicznych dzieci.

Brat Quoyle'a, Dick, ulubieniec ojca, udawał, że rzyga, gdy łachudra wchodził do pokoju

To jest koniec cytatu i my chyba wszyscy dobrze wiemy, że dziecko, które słyszy takie rzeczy, nie może rozkwitnąć, może schować się w skorupie i Quoyle tak właśnie zrobił i taki był.

Trochę dla żartu rzuciła, że może by się tak z nią Quoyle ożenił.

I to widać zarówno w postaci Quoyle'a, który nie umie pływać i boi się wody, ale też w sylwetkach mieszkańców, w ich historiach.

Tam właśnie będzie pracować Quoyle.

I tak będzie tutaj, kiedy tylko Quoyle będzie się zbliżał do tej wody, to zaczyna się coś dziać.

Woda będzie też symbolem więzi z przeszłością, bo stąd przecież pochodziła cała rodzina Quoyle'a.

Dla niej będzie to taki powrót do korzeni, ale też do wielkich traum, a dla Quoyle'a to będzie budowanie tożsamości.

Dwie piękne sceny mi się teraz przypominają z udziałem Quoyle'a, szczególnie jedna, której oczywiście nie mogę powiedzieć, bo ona zamyka tę opowieść.

Ale druga wydarza się chwilę wcześniej i w niej Quoyle szykuje się na czuwanie przy swoim zmarłym przyjacielu, stoi przed lustrem i po raz pierwszy w życiu widzi w tym lustrze nie spaślaka, to są słowa, które on zawsze słyszał, więc tak to sobie zakotwiczył, tylko mocarza.

Quoyle'a, to zobaczymy, że one były ulepione właściwie z tych samych składowych.

Na przykład o tym, jak Quoyle remontował dach i kątem oka zobaczył, że na drabinie, już ponad dachem, czyli ponad tą linią dachówki, stoi jego mała córeczka.

Albo taki fragment o tym, jak ciotka pilnowała prochów swojego brata, bo oni przyjechali na wyspę z prochami ojca Quoyle'a, żeby na koniec z tymi prochami zrobić coś, czego na pewno nikt się wcześniej nie spodziewał.