Mentionsy

Gdy się raz przeczyta cokolwiek, co napisał Antunesz, to potem można ten styl rozpoznawać.

Antunesz wywraca język na wszystkie strony, bawi się formą, strukturą, miesza narrację, miesza też epoki w ramach jednej powieści, wszystkie rejestry, które mogą nam przyjść do głowy.

Ale też mamy zaletę tego zagmatwania, ponieważ tutaj praktycznie co drugi akapit można czytać jako taką mikrostrukturę całej powieści, w której zawierają się najważniejsze tematy, całe sedno i twórczości Antunesza, tego co on chce przekazać, ale też specyfika tej wyjątkowej prozy.

Przede wszystkim prozę Antunesza zaczynamy czytać od wstępu, czyli zaglądamy na początek powieści i tam jest wstęp tłumacza Wojciecha Charhalisa, który nie dość, że jest fenomenalnym tłumaczem, już to kiedyś mówiłam, to ma też taką wyjątkową zdolność pedagogiczną, że on objaśnia dość zawiłe rzeczy w taki bardzo przyjemny, prosty sposób.

I widać to oczywiście w języku, ja już to zaznaczałam, ale zaznaczę jeszcze raz, że Antunesz w języku bardzo mocno gmera.

I te wszystkie przebłyski poczucia humoru, bo Antunesz ma niezwykłe poczucie humoru.

Wcześniej były inne powieści Antunesza.