Mentionsy

To jest obraz holenderskiego malarza Fabriciusa.

I obraz ten namalował Karel Fabricius, jeden z wielkich bohaterów tej książki.

To jest na tyle skuteczne, że ja od kilku dni negocjuję z moją mamą, czy ona mogłaby przyjechać na 2-3 dni do mnie do domu, bo dzieli nas aż 350 km, żeby popilnować na chwileczkę moich dzieci, żebym ja w tym czasie mogła skoczyć do muzeum w Hadze, popatrzeć właśnie na dzieła Fabriciusa.

A szczególnie na szczegół, właśnie tego szczegół, który jest na okładce tej książki i który jest też ostatnim dziełem tego malarza, Fabriciusa, milczącego outsidera.

Nasza autorka, krytyczka sztuki, osoba, która świetnie zna sztukę, wprost przyznała, że o Fabriciusie nie wiedziała praktycznie nic.

Taki już Fabriciusa los.

Fabricius umarł w wyniku fatalnego zbiegu okoliczności.

Jedynie Fabricius przeżył, znaleziono go wiele godzin później, jeszcze oddychał i przeniesiono przez dwa mosty do zaimprowizowanej lecznicy.

Fabricius oddał ducha tego samego dnia, tuż przed zmrokiem.

Nie wiem, jakie Fabricius widział obrazy, czy je poezję czytał, czy był mężczyzną rosłym jak Tycjan, czy niskim jak Goya.

To jest koniec cytatu, a ponieważ w tej książce my mamy zaraz obok te autoportrety, bo tak jak wspomniałam, te ilustracje są bardzo mocną stroną naszego wydania, to my już zawsze będziemy widzieć te właśnie zdarzenia, patrząc na te obrazy, nie tylko dotyczące Fabriciusa.

Czy Fabricius też malował portrety pośmiertne swojej żony?

Na przykład na jednym z autoportretów postać Fabriciusa ciąży ku dołowi.

Bo pierwszym gromem, który mamy tak podsunięty pod same oczy, jest ta nagła śmierć Fabriciusa.

Nawet Warszawa się pojawia w pewnym momencie, bo to właśnie tam w Muzeum Narodowym jest wskrzeszenie Łazarza, właśnie Fabriciusa.

Szczygieł jeszcze schnął, był przedsięwzięciem niedokończonym, tak jak życie jego twórcy, oznaką życia w pracowni, gdy Fabricius umierał.

Pragnęłam dowiedzieć się o Fabriciusie czegoś jeszcze, choć jednej niepodważalnej prawdy, czegokolwiek, a teraz wiem z tomogramów,