Mentionsy

Pana profesora, sędziego Sądu Najwyższego, byłego prezesa Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sądzie Najwyższym oraz przedstawiciela Katedry Prawa Pracy i Zabezpieczenia Społecznego na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim na Wydziale Prawa i Administracji.

Dzisiaj standardem niczym nadzwyczajnym w Sądzie Najwyższym jest np. wydawanie wyroków, których Sąd Najwyższy

Tak, w ogóle Sąd Najwyższy jest dzisiaj bardzo kosztowną instytucją, ponieważ w Sądzie Najwyższym jest trzydziestu kilku starych sędziów i pięćdziesięciu chyba pięciu czy sześciu nowych.

W Sądzie Najwyższym na przykład jak ja do niego trafiłem, było dwudziestu kilku sędziów w Izbie Pracy,

Znaczy, w Sądzie Najwyższym.

Mówię o Sądzie Najwyższym.

Ja wypowiadam się o neosędziach, to są jak gdyby neosędziowie w Sądzie Najwyższym.

Natomiast w Sądzie Najwyższym problem jest jak gdyby bardziej złożony, bo tutaj politycy już zadbali o to, żeby

Ale są też tacy sędziowie w Sądzie Najwyższym, którzy nigdy do tego Sądu Najwyższego trafić nie powinni.

W takim, gdzie w Sądzie Najwyższym sądzimy we trzech i zdarza mi się nie zgadać z kolegami.

Państwo krytycy twierdzą, że to pan odmawiając orzekania z nowymi sędziami stał się jednym z głównych architektów chaosu w Sądzie Najwyższym.

Wśród neosędziów, którzy dzisiaj są neosędziami w Sądzie Najwyższym, jest kilku takich, którzy swoją postawą, swoim zachowaniem pokazali, że są sędziami.

Ja dzisiaj przez moich kolegów jestem w sądzie, z tych starych kolegów jestem krytykowany, bo uważam, że jedynym rozwiązaniem, jakie można z Sądem Najwyższym zrobić, to go zaorać i stworzyć na nowo.

W ogóle sytuacja, w której w Sądzie Najwyższym, tak jak dzisiaj czeka się tam trzy lata na rozpoznanie sprawy, nie ma nic wspólnego z artykułem 45 paragraf 1 Konstytucji.

Sądzenie sprawy, wie pan, czasami tak otwieram sprawę w Sądzie Najwyższym, gdzie decyzję wydano w roku 2019, 7 lat minęło, nie?

Jesteśmy w Sądzie Najwyższym po siedmiu latach.

Mógłbym zarzucić pana statystykami i powiedzieć chociażby to, że dzisiaj w Sądzie Najwyższym powinno pracować 22 sędziów, a pracuje 13 w Izbie Pracy.

Nie wiem, czy pan wie, ale w Sądzie Najwyższym Olsztyn, Olsztyniacy, czyli okręg olsztyński jest nadreprezentowany.

To co się robi w Sądzie Najwyższym, to nie jest tak, że to ktoś przychodzi i nagle mówi rewolucja, ja tu coś wymyśliłem i teraz będzie inaczej, będzie super i fajnie.

Praca w Sądzie Najwyższym to jest takie dokładanie kolejnych cegiełek.

Czy uważa pan, że spór o status części składów w Sądzie Najwyższym był konieczną obroną standardów konstytucyjnych, czy też doprowadził jeszcze do większej niepewności po stronie obywateli?

Większość moich kolegów w Sądzie Najwyższym, których znałem, są dokładnie z całej Polski.

To, co się dzisiaj robi, dzieje w Sądzie Najwyższym.

Cała ta sytuacja w Sądzie Najwyższym łączy się również z tą niestabilnością prawa.

Przecież gdybyśmy my się wtedy nie postawili, to dzisiaj nas by już nie było w sądzie najwyższym.