Mentionsy

Do roli sprawcy od samego początku idealnie pasował śledczym niejaki Glenford.

Ford ze swoją trudną sytuacją finansową i łatką drobnego złodziejaszka pasował do tej Układanki niemal bezbłędnie.

Trzeci świadek podał nazwisko Glenn Ford.

Ogłosili, że Ford jest poszukiwany do przesłuchania.

Forda nie udało się odnaleźć w dniu morderstwa.

I na tym pierwszym przesłuchaniu Glenn Ford starał się od razu wyjaśnić swoją obecność w domu jubilera.

Początkowo Ford zaprzeczył, że miał broń.

Jednak jego znajomi zeznali policji, że w dniu morderstwa Glenn Ford rozmawiał z nimi o zakupie pistoletu, a po południu próbował sprzedać broń palną.

Policja dowiedziała się, że krótko po śmierci Rosemana, Ford zastawił w Lombardzie biżuterię, którą pracownicy sklepu zidentyfikowali jako własność jubilera.

To sprawiło, że w oczach policji Ford przestał być tylko osobą interesującą, a stał się głównym podejrzanym.

I to właśnie braci Robinsonów w późniejszych zeznaniach Glenn Ford wskazywał jako tych, którzy planowali obrabowanie Rosemana.

W pierwszych rozmowach z policją zeznała, że Glen Ford pojawił się u niej w dniu zbrodni, a potem wyszedł razem z Jake'iem i Henrym.

W relacji Marvelli to właśnie Glen Ford był tym, który przewodził całej grupie.

Podczas procesu przeciwko Glenowi Fordowi prokuratura zbudowała narrację opartą na trzech głównych filarach.

Ford był leworęczny, podczas gdy bracia Robinsonowie praworęczni, co miało bezpośrednio wskazywać na jego winę.

Biegły balistyk Pat Wojtkiewicz z północno-luizjańskiego Laboratorium Kryminalistycznego zeznał, że na dłoniach Forda wykryto cząstki, które są charakterystyczne dla oddania strzału.

Choć zaznaczył, że ten wynik nie przesądza o tym, że Ford strzelał, no to dla ławy przysięgłych to była bardzo silna sugestia, że jest związany z bronią, która wypaliła w stronę jubilera.

Ekspert od daktyloskopii orzekł, że Ford miał taki właśnie wzór, a bracia Robinsonowi nie.

No i było jeszcze wyjątkowo obciążające dla Forda zeznanie Marvelly Brown, która była kluczowym świadkiem oskarżenia.

Podczas procesu stwierdziła, że nie zna żadnych faktów łączących Forda z zabójstwem Rossmana.

Dla prokuratury w tamtym czasie liczyło się przede wszystkim pierwsze, to obciążające Forda zeznanie.

To wszystko w oczach prokuratury i ławy przysięgłych układało się w niezwykle spójny i niepodważalny obraz winy Glenna Forda.

Ława przysięgłych jednogłośnie uznała Glenna Forda za winnego morderstwa pierwszego stopnia oraz udziału w spisku w celu dokonania napadu z bronią w ręku.

26 lutego 1985 roku Ford został skazany na karę śmierci, po czym trafił do celi śmierci w więzieniu Angola w Louisianie, a bracia Robinson zostali oczyszczeni z zarzutów i pozostali na wolności.

Tymczasem obrońcy Forda od samego początku twierdzili, że te użyte przeciwko niemu dowody były no delikatnie mówiąc naciągane.

Kolejne lata przyniosły następne próby odwołań, no i wszystkie kończyły się fiaskiem, a przez ten cały czas Glen Ford siedział w celi śmierci i czekał na wykonanie wyroku.

I w przypadku Glena Forda dopiero taka analiza ujawniła jak bardzo kruche były dowody, które kiedyś przesądziły jego życiu.

Co więcej, Glenn Ford mógł z łatwością zebrać ślady prochu podczas pobytu na komisariacie, gdzie pełno jest takich zanieczyszczeń.

Z kolei ten jego wzór, który miał wykluczyć braci Robinsonów i wskazywać na Forda, okazał się źle zidentyfikowany.

W trakcie nowych przesłuchań dawni adwokaci Forda wyznali, że podczas pierwszego procesu nie mieli niemal żadnego doświadczenia w sprawach karnych, ani tym bardziej w sprawie tak poważnej jak obrona przed karą śmierci.

A więc nie dość, że Glenn Ford miał słabą obronę, to dodatkowo na jaw wyszły raporty policyjne, które jak się okazało w ogóle nie trafiły do obrońców w pierwszym procesie i raporty te wprost wskazywały na braci Robinsonów jako na potencjalnych sprawców i podważały w ogóle spójność zeznań świadków, którzy obciążali Forda.

Prawnicy Forda wykazali, że to spekulacje, błędna identyfikacja i rażące błędy proceduralne zaważyły na decyzji ławy przysięgłych co do wyroku.

W tej sytuacji oczywiste było, że w sprawie Forda powinien się rozpocząć nowy proces, ale wniosek o to został przez sąd, uwaga, odrzucony.

No tak, Ford musiał czekać jeszcze niemal 10 lat, zanim ponownie przyjrzano się jego sprawie.

No ale dopiero rok później, czyli w okresie kiedy ta petycja była wciąż rozpatrywana, sprawa Forda wreszcie przybrała pozytywny dla niego obrót.

I to on okazał się tym tajemniczym człowiekiem, który przedstawił się Glenowi Fordowi pseudonimem OB.

Co więcej, w czasie kiedy Ford odsiadywał niesłuszny wyrok, bracia Robinsonowie mogli popełnić łącznie jeszcze co najmniej pięć morderstw.

Prokuratura uznała ją za wiarygodny dowód na to, że Glenn Ford nie brał udziału w napadzie ani w morderstwie.

11 marca tego samego roku sędzia oficjalnie unieważnił wyrok, a wszystkie zarzuty zostały oddalone i po niemal 30 latach spędzonych w celi śmierci Glenford wyszedł na wolność jako niewinny człowiek.

Tyle, że rok po uniewinnieniu Ford zmarł na raka płuc, nie doczekawszy się odszkodowania od rządu za to niesłuszne skazanie i uwięzienie.

Sąd odrzucił wcześniej jej wnioski, argumentując, że według prawa stanowego Louisiany Ford

Jako prokurator, który zaciekle zabiegał o karę śmierci dla pana Forda, chciałbym móc naprawić krzywdę i cierpienie, jakie wyrządziłem rodziną pana Rossmana i pana Forda.

Napisał były prokurator Marty Strout, który prowadził proces przeciwko Fordowi i zaapelował o zmianę definicji faktycznej niewinności w prawie Louisiany.

Jej buty i skarpetki ktoś starannie ułożył na dachu rodzinnego Forda Bronco.

Przede wszystkim odcisk czyjejś dłoni na karoserii Forda Bronco, czy też ślady obcego DNA niepasującego do Davida Cama.

Okazało się, że również ten odcisk dłoni pozostawiony na karoserii Forda należał do Bonneya, podobnie jak materiał biologiczny znaleziony na ubraniach ofiar.

Klęczy przy samochodzie, lewą dłonią opiera się o karoserię drzwi Forda Bronco, dokładnie w tym miejscu, gdzie później zabezpieczono jej odcisk.

W sprawach Glenna Forda, Davida Cama oraz Armonda McClouda i Reginalda Camerona to właśnie rekonstrukcje pozwoliły zerwać z błędnymi teoriami.