Mentionsy

Pani nazywa właśnie użytkowniczki tego stroju pelasiami.

To żeby nie mówić właśnie o Pelasiach jako takiej anonimowej zupełnie grupie, to może jest Pani w stanie przybliżyć życiorys jakiejś kobiety, która przyjechała właśnie ze wsi do jakiegoś bogatszego poznańskiego domu i jak jej się tutaj wiodło?

Niestety niewiele się zachowało tych takich historii jednostkowych o Pelasiach, bo też nikt takich badań nie robił.

Więc w tych materiałach, do których na razie dotarłam, nie ma informacji takich o pojedynczych Pelasiach, ale wierzę mocno w to, że po otwarciu, po remoncie Muzeum Etnograficznego wreszcie będę mogła skorzystać z archiwum i liczę na to, że Grodecka tam się więcej dowiedziała coś o tych konkretnych Pelasiach, ale trochę nazwisk w książkach jest zawartych.

No do tego powstały fartuchy, uszyłam jeden kryzik, ale potem znalazłam piękną koronkę, to może drugi kryzik Pelasia będzie miała.

No a potem jeszcze doktor Grodecka bardzo skrupulatnie w swojej książce opisała każdy element garderoby, także bieliznę, więc stwierdziłam, no bielizna też Pelasia musi mieć, więc...

roboczy, bo wielokrotnie, to też wynikło trochę ze spotkań, w których uczestniczyłam, opowiadałam o swoim projekcie o pelasiach, ludzie mi zadawali pytanie, no ale czy te pelasie w tych białych fartuchach tak pracowały?

Są informacje od dr. Grodeckiej, może uda mi się wreszcie do archiwum, w muzeum trafić, więc myślę, że Pelasia będzie miała większą garderobę.

Ale ponieważ też Pelasia była zapraszana na kilka wykładów, bo i w Nowym Tomyślu, i w Kicinie, i w Poznaniu, czy takich wykładów, takich prelekcji spotkań,

Pelasia pomogła nazwać te pelasie, które gdzieś tam tkwią w tych albumach rodzinnych.