Mentionsy

To woń starego kurzu, wyschniętej żywicy i czegoś jeszcze.

Siedzisz w eleganckim, zadymionym od cygar salonie.

Podcast rozwija się tylko wtedy, gdy ktoś tak jak ty nie pozwala mu zginąć w algorytmie.

Dlatego jeśli chcesz więcej takich materiałów, słuchaj dalej i zaobserwuj Krzyk Horror Podcast na Spotify albo YouTube.

W naszym nowoczesnym świecie udajemy, że śmierć nie istnieje.

Wszystko w nim, od grubych kamiennych murów, aż pogliniane słoje z jedzeniem, miało jeden konkretny cel – podtrzymać istnienie człowieka po drugiej stronie.

Aby zrozumieć, dlaczego ta zmiana człowieka w rzecz była tak tragicznym błędem, musisz zrozumieć, jak Egipcjanie postrzegali samoistnienie.

Musiało zostać brutalnie zahartowane.

Z lewej strony podbrzusza kapłan, często z twarzą zakrytą lśniącą czarną maską boga Szakala Anubisa, wykonywał głębokie cięcie.

W puste miejsca wlewano żywice.

Serce.

Wyobraź sobie, że budzisz się w głuchej, czarnej pustce.

Twój jedyny przewodnik to papirus wciśnięty między twoje martwe dłonie.

Śmierć, od której nie było już powrotu, bo uderzała nie w ciało, ale w samoistnienie.

To dlatego w bandarze Mumie wplatano potężne amulety ochronne.

Wiem, to pytanie wydaje się absurdalne, obrzydliwe.

Ale w XVI-wiecznej Europie, w miastach takich jak Londyn czy Paryż, odpowiedź na to pytanie można było kupić niemal w każdej aptece.

W starożytności i średniowieczu na Bliskim Wschodzie wierzono, że ów naturalny asfalt ma właściwości lecznicze.

Skoro mumie przypominały cenny lek, logika ówczesnego świata zadziałała bezlitośnie.

Handlarze zaczęli preparować fałszywe mumie.

Szczątki ludzkie trafiły na palety malarskie.

Kiedy malarz Edward Barn Jones, oprowadzany po sklepie z artykułami malarskimi w Londynie, ze zgrozą dowiedział się, z czego naprawdę zrobiona jest jego ulubiona tubka farby, zorganizował jej pospieszny, niemal historyczny pogrzeb w swoim ogrodzie.

Natura ludzka nie znosi tajemnic, wywołują w nas dyskomfort, a więc nauka tamtych lat szybko znalazła dla niej bezpieczne, racjonalne wytłumaczenie.

Stwierdzono, że to po prostu błąd w sztuce, zaniedbanie.

Przez lata grawitacja, procesy gnilne i wysychanie tkanek zrobiły swoje.

To było bardzo wygodne wyjaśnienie.

I to, co odkrywa, jeży włosy na głowie.

Dzisiaj to może brzmieć zwyczajnie.

Ale w epoce Nowego Państwa te materiały nie rosły w Egipcie.

Żeby ciało przetrwało, trzeba było usunąć organy wewnętrzne.

Tymczasem w ciele krzyczącej kobiety nie było ani jednego nacięcia na brzuchu, żadnego śladu po uderzeniu haka w nosie.

Medycyna sądowa zna tylko jedno wytłumaczenie tego fenomenu i jest ono autentycznie przerażające.

Zwykłe stężenie pojawia się powoli, kilka godzin po śmierci, gdy w komórkach zachodzą zmiany chemiczne.

W takich momentach, kiedy układ nerwowy jest przebodźcowany do granic możliwości, następuje potężne zwarcie.

Za każdym razem, gdy patrzymy na te fotografie z laboratorium, jesteśmy świadkami dokładnego, agonalnego ułamka sekundy, w którym gasło jej życie.

Kiedy naukowcy w 1886 roku otworzyli tę bezimienną trumnę, a następnie ostrożnie usunęli wierzchnię warstwy zawiniątka, ujrzeli widok, który wprawił ich w osłupienie.

Zapisali w dokumentacji jego imię jako nieznany mężczyzna E.

Jej agonia była chwilowa, ale nieznany mężczyzna E. On był ofiarą precyzyjnego, zinstytucjonalizowanego okrucieństwa.

Nie było tam natronu, który powstrzymałby gnicie.

Szyja wielkiego faraona, starannie owinięta grubą warstwą lnianych bandarzy ułożonych w elegancki kołnierz, kryła pod spodem głębokie na 7 cm brutalne cięcie, które przecięło mu tchawice i główne tętnice.

Nieznany mężczyzna E to w rzeczywistości książę Pentawere.

spisku haremowym w 1155 r. p.n.e.

Zapisano, że pozostawiono go w miejscu jego własnym, gdzie sam odebrał sobie życie.

Lord Carnarvon, człowiek, który sfinansował to wiekopomne przedsięwzięcie, przebywał w Kairze.

Wdało się zakażenie.

To właśnie wtedy w Kaisze narodził się mit, który zdefiniował nasze wyobrażenia o Egipcie na kolejne stulecie.

W tym słynne zdanie.

Statystyki są zimne i nieubłagane.

Wręcz przeciwnie.

Przez resztę filmu jego imhotep jest bezmyślnym powłóczającym nogami zombie.

Brytyjska wytwórnia Hammer Films postanawia ożywić legendę, tym razem w pełnym, krzykliwym kolorze.

W rolę Mumii wciela się legendarny Christopher Lee.

Staje się gigantycznym widowiskiem zasilanym przez efekty komputerowe.

Home Die.

A potem przyszło załamanie.

Młoda dziewczyna zaginiona przed laty nagle się odnajduje.

Dziecko zostało zmienione, zmutowane, opętane.

Pojawił się rozbijający ściany Christopher Lee.

Ciśnienie się wyrównuje.

Po poważnym wypadku samochodowym wiele lat wcześniej jego płuca i ogólna kondycja organizmu były zrujnowane.

Jeśli myślisz, że to tylko jednorazowy zbieg okoliczności, rzadki przypadek brytyjskiego arystokraty w Egipcie, jesteś w błędzie.

Dowód leży znacznie bliżej nas, w Polsce.

Jego stan pogarsza się błyskawicznie.

Nauka dostarcza nam poczucie bezpieczeństwa, wyjaśnia, racjonalizuje, oswaja nieznane.

Myślimy, że wygraliśmy, ale w ostatecznej, bezpośredniej konfrontacji z mumiami, kiedy w muzeum gaśnie już światło i milkną kroki turystów, zostaje coś jeszcze.

Jest późne popołudnie.

Opierasz o nią dłonie.

Szkło jest nieprzyjemnie chłodne.

Ale mumia brutalnie zaciera te granice.

Widzimy na ekranach monitorów ich stwardniałe naczynia krwionośne.

Spoglądali w to samo nocne niebo, zastanawiając się, co ich czeka po drugiej stronie.

Osiągnęli życie wieczne.

To po prostu świadomość, że kiedy wyjdziesz z muzeum, a ochroniasz przekręci klucz w zamku, wszystkie światła w budynku zgasną, a Mumia wciąż tam będzie.

W dzisiejszym odcinku Krzyk Horror Podcast to by było na tyle.

Jeżeli chcesz więcej podobnych historii, obserwuj Krzyk Horror Podcast w serwisie Spotify i YouTube.