Mentionsy

Gdy Carter wykuwał mały otwór w zapieczętowanych drzwiach i wsuwał przez niego drżącą dłoń ze świecą, jego mecenas, Lord Carnarvon, pytał z niecierpliwością.

Lord Carnarvon, człowiek, który sfinansował to wiekopomne przedsięwzięcie, przebywał w Kairze.

Carnarvon, człowiek o i tak kiepskim zdrowiu po dawnym wypadku, słabnie w oczach.

Carnarvon pragnąc zmonopolizować zyski z odkrycia podpisał ekskluzywną umowę z brytyjskim dziennikiem The Times.

Weigal nienawidził Cartera i Carnarvona za to, że odcięli go od najważniejszego odkrycia epoki.

Kiedy Carnarvon zmarł po ugryzieniu komara, Weigel dostrzegł swoją szansę na zemstę.

Zdeklarowany spirytysta publicznie oświadcza na łamach amerykańskiej prasy, że Lorda Carnarvona zabiły żywiołaki.

Śmierć Lorda Carnarvona w 1923 roku, jak już ustaliliśmy, była pożywką dla prasy bulwarowej.

W jednym z najbardziej prestiżowych czasopism medycznych na świecie, brytyjskim The Lancet, ukazuje się badanie, które rzuca zupełnie nowe światło na sprawę śmierci Carnarvona.

Artykuł nosi nazwę Śmierć Lorda Carnarvona.

Kiedy Howard Carter i Lord Carnarvon rozbili pieczęć grobowca Tutankhamona, uśpione przez tysiąclecia zarodniki wzbiły się w powietrze wraz z pierwszą falą kurzu.

Carnarvon wziął wdech.

Ale Carnarvon nie był zdrowy.

Carnarvon udusił się własną krwią i płynami ustrojowymi.