Mentionsy

Strzelanina w Cafe Racer pozostaje jedną z najbardziej wstrząsających kart w kronikach kryminalnych Seattle.

Cafe Racer Espresso, bo tak brzmiała pełna nazwa lokalu, to niewielka kawiarnia położona w północnej części dzielnicy University District w Seattle.

Cafe Racer słynęła z luźnej, kreatywnej atmosfery.

Wieczorami Cafe Racer rozbrzmiewała muzyką na żywo.

To właśnie członkowie tego kolektywu uczynili z Cafe Racer swoją codzienną przystań.

Rankiem w środę 30 maja w Cafe Racer znajdowało się zaledwie kilkoro stałych bywalców.

Tego dnia w Cafe Racer przebywała również 38-letnia Kimberly Liefeld, młoda kobieta pochodząca z Georgii, która niedawno przeniosła się do Seattle w poszukiwaniu nowej życiowej drogi.

Było około godziny 10.55, kiedy do Cafe Racer wszedł Ian Stawicki.

Było około 10.59, gdy Stawicki wyszedł z Cafe Racer, pozostawiając za sobą krwawą jadkę.

Strzały w Cafe Racer, ludzie ranni, potrzebna policja, karetka.

Tak czy inaczej, około godziny po masakrze w Cafe Racer, a więc około 11.30, Stawicki znalazł się w zupełnie innej części miasta, około 8 km na południe od miejsca pierwszej zbrodni.

Około godziny 15.15 policja upubliczniła fotografie z kamer monitoringu Cafe Racer, przedstawiające sylwetkę podejrzanego mężczyzny z pistoletem.

Cztery osoby zastrzelone w Cafe Racer, jedna osoba zastrzelona podczas kradzieży auta oraz on sam, który odebrał sobie życie podczas zatrzymania.

Strzelanina w Cafe Racer i towarzyszące jej wydarzenia odebrały życie pięciu niewinnym osobom.

W Cafe Racer czuł się jak u siebie.

Jego odejście wstrząsnęło środowiskiem artystycznym, które straciło człowieka instytucję, uosobienie ducha Cafe Racery.

Innym razem, gdy jeden z bywalców Cafe Racer narzekał na bolący ząb, Andrew własnoręcznie przy barze usunął mu ten ząb kombinerkami, odgrywając rolę prowizorycznego dentysty.

Andrew był swoistym gospodarzem Cafe Racer.

Mieszkał w dzielnicy Roosevelt, zaledwie kilka domów od Cafe Racer.

30 maja Donald wstąpił do Cafe Racer przed pracą i niestety znalazł się na linii ognia.

W kawiarni Cafe Racer zabezpieczono nagranie z kamery monitoringu, która zarejestrowała niemal cały przebieg masakry.

Dzięki zeznaniom świadków i zapisom z kamer ulicznych udało się ustalić, że Stawicki po opuszczeniu Cafe Racer najprawdopodobniej podjechał samochodem, pickupem pożyczonym od matki, w okolice First Hill.

Policjanci przesłuchali wielu znajomych z Cafe Racer, by zrozumieć co mogło bezpośrednio sprowokować Stawickiego.

Wygląda na to, że w jego skrzywionej logice Cafe Racer stało się celem zemsty, być może jako symbol ludzi, do których czuł nienawiść.

Śledczy przyjęli hipotezę, że Stawicki tego ranka umyślnie wybrał się do Cafe Racer z zamiarem dokonania masakry.

Strzelanina w Cafe Racer odcisnęła głębokie piętno na społeczności Seattle.

Cafe Racer zamieniła się w miejsce pamięci, w którym nie milkła muzyka.

Społeczność pokazała, że potrafi się zjednoczyć w obliczu tragedii, a motto Cafe Racer o byciu otwartym i pomocnym nie okazało się czczą gadaniną, lecz rzeczywistością.

Najważniejszym skutkiem debaty po tragedii w Cafe Racer były jednak zmiany w prawie stanu Washington dotyczące przymusowej opieki psychiatrycznej i dostępu do broni.

Tragedia w Cafe Racer stała się dla lokalnych aktywistów na rzecz kontroli broni jednym z argumentów, gdy kilka lat później, w 2016 roku, w stanie Washington przeprowadzono referendum nad wprowadzeniem takiego prawa.

Cafe Racer natomiast przez pewien czas świeciła pustkami.

Ostatecznie po okresie żałoby Cafe Racer znów otworzyło drzwi.

Cafe Racer działała jeszcze przez kilka lat w oryginalnej lokalizacji, a potem przeniosła się do nowego lokalu w innej dzielnicy, kontynuując tradycję koncertów i artystycznej ekspresji.

Społeczność Cafe Racer, choć okaleczona, odbudowała się na nowo, pokazując, że nawet najgłębsza rana może z czasem pokryć się blizną, trwałym śladem, lecz niekrwawiącym.

Żar pamięci po ofiarach Cafe Racer tyli się w sercach wielu, przypominając zarówno o kruchości życia, jak i o sile ludzkiej solidarności.