Mentionsy

George King, organista, przyznał, że widział Duranta bladego i roztrzęsionego.

Przechodzień panu Hodgkins zeznał o głośnej kłótni Duranta z mini w kluczowy wieczór.

Rodzina Duranta, rodzice byli wstrząśnięci i natychmiast zapewniali o jego niewinności.

Właśnie w ten sposób, łącząc dwie tragiczne historie, dwie młode kobiety, jeden budynek, jeden dzień, jedną noc, śledczy osiągnęli punkt, w którym wątpliwości zeszły na dalszy plan, a sprawa Duranta stała się najbardziej elektryzującym dochodzeniem w San Francisco końca XIX wieku.

Proces, jaki wkrótce miał się rozegrać, nie dotyczył jedynie winy lub niewinności Teodora Duranta, stał się lustrem epoki, ukazującym jak łatwo w czasach gwałtownych przemian religia, reputacja i spojrzenia splatały się w jeden złowrogi węzeł.

Odnalezione ciała Blanche LeMond i Minnie Williams, pierścionka Blanche, które Durant usiłował zastawić dzień po jej zniknięciu, paczka nadana przez oskarżonego do Georgia Kinga oraz relacje o dziwnym, natarczywym zachowaniu Duranta wobec kobiet z parafii.

Zapach starego drewna i ich ciała znalezione w miejscach przeznaczonych do modlitwy i nauki, to wszystko wywoływało w odbiorcach wstręt i lęk, a nazwisko Duranta przewijało się przez każdy z tych wątków.

Chodziła tam z młodym mężczyzną, którego, jak twierdziła, bez wahania rozpoznała jako Duranta.

Opowiedział, jak otrzymał dziwną paczkę nadaną przez Duranta dzień po zniknięciu blansz.

King przyznał też, że widział Duranta w kościele 12 kwietnia, bladego, rozstrzęsionego, zachowującego się jak ktoś, kto chciałby uniknąć towarzystwa.

Opisywał mini przestraszoną, cofającą się, protestującą i Duranta, stanowczego, nachylającego się na dniu, próbującego zmusić do wejścia do kościoła.

Znali wcześniejsze zajęcie Duranta w ramach nauki medycznej i to tylko wzmocniło grozę.

Plansz Le Monde, prowadzona przez Duranta do kościoła, ginie na dzwonnicy.

Ich wejście po schodach, samotne wnętrze kościoła, obecność Duranta potwierdzono przez każdego świadka, którego udało się odnaleźć.

Wskazał na paczkę z biżuterią, próby zastawu pierścionka, historyczne zachowanie Duranta po zaginięciu mini, obecność w kościele o godzinach, w których nikt nie powinien się znajdować i dziwne, niemal teatralne usiłowania wmówienia ciotce Blanc, że jej bratanica z czasem zejdzie na złą drogę.

Próbowano sugerować, że pani Lick mogła mylnie rozpoznać mężczyznę, że George King źle zinterpretował stan Duranta,

Gazety San Francisco, rosnące w siłę wraz z industrialnym tempem miasta, uczyniły ze sprawy Duranta widowisko, jakiego wcześniej nie widziano.

Reporterzy przesiadywali przed sądem od świtu do zmierzchu, a tłuby zaglądały przez okna, jakby pragnęły ujrzeć w twarzy Duranta choć cień wyrzutów sumienia.

Choć termin, profil psychologiczny nie istniał jeszcze w dzisiejszym sensie, lekarze i duchowni próbowali nakreślić charakter Duranta według narzędzi swojej epoki.

Po rozważeniu wszystkich dowodów, przesłuchań świadków i argumentów stron, ten sąd uznaje Williama Henry'ego Teodora Duranta winnym zarzucanych mu czynów wobec Blanche LeMond.

San Francisco w 1895 roku było miastem kontrastów, a sprawa Williama Henry'ego Teodora Duranta, znanego odtąd w całym mieście jako Demona Dzwonnicy, wstrząsnęła fundamentami wiktoriańskiej pewności siebie i zakwestionowała każdy element społecznego ładu.

Każdy artykuł podkreślał upadek wartości, wskazując Duranta jako uosobienie Jekkela i Hyda.

Proces Duranta stał się wydarzeniem stulecia.

W ten sposób sprawa Duranta zmieniła podejście wymiaru sprawiedliwości do najcięższych przestępstw, pokazując, że człowiek o pozornie dobrym charakterze może dopuścić się aktów najgorszych bez racjonalnego wyjaśnienia.

Rodzice Duranta próbowali wykorzystać nowe technologie, aby przedstawić go jako niewinnego i wrażliwego młodzieńca.

Film w San Quentin w 1897 roku, pokazujący Duranta w ogrodzie więziennym w sytuacji delektowania się zapachem kwiatów, mającym przekonać społeczeństwo, że jest wrażliwym, młodym człowiekiem, niezdolnym do popełnienia straszliwego czynu, wywołał ogromne kontrowersje.

Społeczne oburzenie było tak wielkie, że krematoria w San Francisco odmówiły przyjęcia zwłok Duranta.

Na przykład siostra Duranta musiała zmagać się z konsekwencjami skandalu wiele lat później, podczas procesu ozniesławienia w Anglii.

wykorzystał sprawę Duranta jako argument mający podważyć jej moralność i wiarygodność.

Sąd nie zdołał całkowicie zablokować powoływania się na tę haniebną historię, a sprawa Duranta, choć zakończona egzekucją w 1898 roku, ponownie stała się elementem publicznego ataku na jego siostrę.

Historia Duranta stała się więc nie tylko opowieścią o przestępstwach, ale także historią wpływu skandalu na życie najbliższych, ukazując jak jeden akt może kształtować pokolenia.

Zbrodnie Duranta były postrzegane jako ostateczny dowód nieodwracalnego rozkładu miasta i rzucały cień wstydu na dobre imię naszego pięknego stanu.

Brak racjonalnego motywu materialnego, jak pieniądze czy spadek, wymusił na prokuraturze przedstawienie nieokiełznanej namiętności jako motywu, który miał wyjaśnić czyny Duranta.

Dziś, gdy wspomina się Triadora Duranta,

Historia Triadora Duranta to nie tylko opowieść o sprawstwie.

W przypadku Duranta i jego ofiar odpowiedź jest jasna.