Mentionsy

W dzisiejszym odcinku zrobimy głęboką analizę Frankensteina od Mary Shelley.

Co Mary Shelley chciała nam właściwie przekazać za pomocą tej powieści?

Dlatego właśnie ten pogląd Tabula rasa, moim zdaniem, trzeba trochę z przymrużeniem oka traktować, ale też nie ma co winić Mary Shelley, która po pierwsze była znacznie młodsza ode mnie, jak pisała to dzieło, a po drugie to było 200 lat temu, więc oni nie wiedzieli wtedy nawet, że Amazonka istnieje.

Ten duch Lucyfera, o którym Milton pisał, to o czym Mary Shelley za pomocą tego potwora tutaj pisze, to co możesz przeczytać tych samozwańczych sędziów ludzkości, którzy idą do szkoły i tam zabijają, to jest to samo.

No tutaj tym bardziej ja chylę czoła przed Mary Shelley, że ona jakby tak dobrą postać trójwymiarową tego potwora tworzy.

I moim zdaniem to przekonanie u niego się bierze właśnie stąd, że ta autorka Mary Shelley była pod wpływem tej filozofii, tej czystej karty właśnie.

Mary Shelley mówi, jak o ile lepiej jest w tym chrześcijańskim zachodzie niż na wschodzie, gdzie kobieta jakby zupełnie już nic nie może robić, a tu przynajmniej może robić to, co chce i zgłębiać jakieś swoje rzeczy.

To jest tak dobra, moim zdaniem, taki dobry pryzmat, taki kompas moralny tego jak działać w świecie od Mary Shelley, jakiej to Anna nam daje.

I to jest niesamowite, bo Mary Shelley daje nam tak dobrą jakby męską postawę tutaj.

Piękna, piękna rzecz i właśnie to jest ta różnica i to, co Mary Shelley tutaj pisze, to jest jakby kolejna rzecz i nam bardzo fajnie wpasowywuje tutaj, jakby tworzy taki obraz dobrej męskości, tego, jak powinniśmy się zachowywać w świecie, więc super.

I znowu ja się nie mogę nadziwić, że Mary Shelley na coś takiego wpadła, mając tyle lat ile ma, bo naturę ludzką to na prostu tutaj po tym fragmencie to prawie tak jak profesor C.S.

No a tutaj, no to jest niesamowicie głęboka rzecz, bo to świadczy o tym, że Mary Shelley bardzo dobrze znała takiego ducha ludzkiej egzystencji, że chcemy coraz więcej i więcej i więcej i to jest pragnienie, jakiego nie możemy ugasić w sobie.

Kolejna super wartościowa refleksja na temat ducha ludzkiego od Mary Shelley.