Mentionsy

Zbigniewa Oleśnickiego, tak właśnie tego samego, który został najbardziej poszkodowany przez wcześniejsze małżeństwo i stał się jego zgorzchniałym wrogiem.

Ceremonii przewodniczył arcybiskup gnieździeński Wojciech Jastrzębiec, wspierany przez trzech biskupów, w tym legata papieskiego oraz Zbigniewa Oleśnickiego, który odtąd stał się nieodłącznym uczestnikiem najważniejszych wydarzeń państwowych.

Choć żaden z nich osobiście nie pojawił się na uroczystości, ich rolę pełnił biskup Oleśnicki.

Oleśnicki, coraz bardziej wpływowy na dworze, wspierał ideę Unii.

Dla spisku mógł stać wpływowy Zbigniew Oleśnicki.

Królowa, by uniknąć nowego skandalu, oskarżyła o zniesławienie Jana Strasza, bliskiego współpracownika Zbigniewa Oleśnickiego.

Pomimo prób odsunięcia go od rządów przez Oleśnickiego, wiosną 1434 roku postanowił udać się na Ruś, aby przyjąć hołd Stefana Mołdawskiego, który wcześniej pozbawił władzy swojego przyrodniego brata, męża młodszej siostry Zofii.

Przeczuwający rychły koniec, władca w obecności świadków wyraził wolę, by jego następcą został królewicz Władysław, powierzając jednocześnie opiekę nad nim Oleśnickiemu.

Doskonale zdawała sobie sprawę, że wiele będzie zależało od Oleśnickiego.

Jego rodzina wcześniej już była związana z królową Jadwigą, ale po jego ojcu pozostało już tylko wspomnienie, a majątek przejęło wpływowe rody Oleśnickich i Odrowążów.

Jednym silnym sojusznikiem okazał się biskup Zbigniew Oleśnicki, którego wcześniej unikała i wręcz próbowała osłabić jego pozycję.

Wtedy do akcji wkroczył Oleśnicki i zdołał zablokować niekorzystne dla Królewicza decyzje.

Oleśnicki przekonał zgromadzonych, że możliwe jest poręczenie w imieniu chłopca przez jego krewnych.

W skład jej wszedł oczywiście Oleśnicki, jego krewni, a także stronnicy Spytka.

Choć udało jej się przeforsować nominację biskupią dla swojego stronnika, Oleśnicki pozostał u władzy i odmówił objęcia arcybiskupstwa w gnieźnie, co mogło go odsunąć od centrum.

Regencja dobiegła końca, a w praktyce to Oleśnicki całkowicie przejął wpływ na młodego monarchę.

Zbudzał kontrowersje, podobno nie przepadał za kobietami, co miało niepokoić matkę jak i biskupa Oleśnickiego.

Wzrost znaczenia biskupa Zbigniewa Oleśnickiego wywołał silny sprzeciw w kraju.

4 maja 1439 r. Spytek z Melsztyna zorganizował w Nowym Mieście konfederację przeciwko Oleśnickiemu.

Według Jana Długosza Marcin wystąpił przeciwko Oleśnickiemu tylko za namową królowej Zofii, która obiecywała mu wielkie zaszczyty.

Oleśnicki szybko zareagował, wysłał przeciwko nim wojsko.

W bitwie zginął sam Spytek z Melszczyna, a zwycięstwo pod Grotnikami umocniło tylko pozycję Oleśnickiego, podczas gdy wpływy Zofii zmalały.

Mimo wcześniejszych konfliktów Zofia musiała ponownie sprzymierzyć się z Oleśnickim, gdy pojawiły się kwestie małżeńskie młodego króla Władysława.

Część polskich towarzyszy chciała wracać, ale Oleśnicki nie pozwolił.

Zofia publicznie podziękowała Oleśnickiemu za wsparcie, choć było jasne, że duchowny widział w młodym królu przyszłego sprzymierzeńca pod swoimi rządami.

Już wtedy widać było, że Kazimierz nie podporządkuje się ani matce, ani potężnemu Oleśnickiemu.

Matka oczekiwała go w Sandomierzu, a w Korczynie witał go sam Oleśnicki z wojewodą krakowskim.

Choć krzyżacy szerzyli tę wersję, w rzeczywistości król miał zbyt silny charakter by być marionetką kogokolwiek, przekonał się o tym także Oleśnicki, który w końcu stracił swoją dawną pozycję.