Mentionsy

Wtedy w Kościele obchodzono 50-lecie ustanowienia takiej instytucji jak synod biskupów i już wtedy, to był 2014 rok, papież Franciszek mówił, że nie ma innej drogi dla Kościoła jak synodalność.

I wtedy też się mocno papież Franciszek wyartykułował pomysł, że Lud Boży jest w Kościele najważniejszy i to Lud Boży mówi o tym, jaka jest doktryna Kościoła.

Natomiast są miejsca, które jakby przyjęły ten sposób myślenia o Kościele i funkcjonowania.

To jest dokument, który mówi o Kościele w świecie współczesnym i był jednym z takich wielkich, można powiedzieć, kluczy do Kościoła po Soborze, Watykańskim II Soborze, który się skończył

Zaczął wdrażać taki sposób myślenia o Kościele i widzieć Kościół w kontekście współczesności, współczesnych sytuacji społecznych, politycznych, kulturowej różnorodności.

To, że kobiety z różnych kontynentów i w różnym wieku i w różnych stanów w Kościele miały szansę na tym synodzie być i mówić w tych małych grupach, o których już było tutaj mówione.

Tam biskupi po prostu, wstrząśnięci raportem o pedofilii w kościele niemieckim, jako jedyni chyba, tak, jako jedyni w świecie, dokonali takiego radykalnego kroku, że zasiedli do stołu rozmów na temat reform w kościele ze świeckimi jak równi z równymi.

Biskupi w znaczeniu i w sile głosów zrównali się ze świeckimi w Kościele.

W kościele niemieckim, inaczej wygląda w kościele polskim.

Żyjemy w zróżnicowanym Kościele już.

A te spory w Kościele są.

Małżeństwo, czy właściwie błogosławienie par jednopłciowych w Kościele, ale jedynie tylko we flamandzkojęzycznych Kościołach.

Więc żyjemy w Kościele, który jest zróżnicowany,

Te dwa dokumenty bardzo, bardzo namieszały w Kościele.

Polskie osoby skrzywdzone, które bardzo tak mocno trwają w Kościele i to jest takie niesłychane świadectwo, wysunęły, właściwie wymusiły na polskich biskupach przekazanie takiej mocnej petycji domagającej się

Którzy zaangażowani byli w sprawy związane z krzywdzeniem dzieci w Kościele postulowali takie zmiany.

Wbrew pozorom nie udało się... Mówię 17, bo w 2002 już Jan Paweł II wprowadził obowiązek prowadzenia procesów w Kościele w takich sprawach właśnie, w sprawach pedofilii.

Danie pewnego rodzaju obietnicy, nawet większej obietnicy niż pytanie o tworzenie szansy, że być może zmieni się coś w tematach kobiet i posługi kobiet w Kościele.

Rzeczywiście takie role administracyjne dostawały, ale to nie dotyka sedna tego, jaki jest problem kobiet w Kościele, to znaczy fundamentalnej nierówności w momencie, kiedy my wiemy, że jeżeli jesteśmy chrześcijanami i wierzymy w to, co jest napisane w Piśmie Świętym, to jesteśmy sobie równi w chrzcie mężczyźni i kobiety.

To takim też był papież Franciszek w tym sensie, że ostatecznie nie docenił równości kobiet w Kościele.

To nie jest wyzwanie, o którym będzie dyskutowane jakby pewnie na tym spotkaniu wybierającym papieża, bo spotkają się tylko mężczyźni, to oni go nie zauważą, ale jeżeli jesteśmy połową Kościoła, my kobiety, to tak, to jest to uznanie realne, wyciągnięcie konsekwencji z równości kobiet, równej godności i równego powołania kobiet w Kościele.

W Stanach Zjednoczonych widać, że coraz więcej kobiet odchodzi jakby z więcej młodych mężczyzn niż młodych kobiet w Kościele, co nigdy się nie zdarzało, bo Kościół nie ma nic do zapowodowania młodym kobietom, które jednak żyją w świecie, w którym nie ceni się patriarchatu.

Bo diakonat kobiet, on by otwierał, tak jak to się kobiety straszy, otwierał możliwość domagania się kapłaństwa kobiet, a to już by była bardzo radykalna zmiana doktrynalna w Kościele.

A przecież miał znakomitą okazję, żeby przynajmniej, no mówię, lokalnie znieść celibat tam, gdzie on kompletnie nie ma sensu, a nie ma sensu w kościele właśnie amazońskim, o którym Zuza wspominała.