Mentionsy

No i cieszę się Szymon, że dzisiaj przybyłeś i będziemy znowu w składzie dwójkowym prowadzić audycję i wracamy do Ralpha Townera.

No i dzisiaj byśmy się może skupili na latach 80., czyli kolejna dekada Ralpha Townera.

No i może tak na początek bym cię zapytał, co sądzisz o tej drugiej dekadzie Ralpha Townera?

Wiesz co, wydaje mi się, że Ralph Towner z lat 80. to już jest postać udruntowana, bo po sukcesach z Oregonem i solowych płytach z lat 70. wydaje się, że znalazł w końcu

Jego styl się w końcu wyartykułował i właśnie dla mnie taki jest Ralph Towner lat 80.

To jest właściwie takie trzy podejścia, które Ralph Towner od początku właściwie swojej kariery uskuteczniał.

No tak może trochę przewrotnie zaczęliśmy tą drugą dekadę Ralph Townera, bo taki utwór, który chyba się za bardzo z jego stylem nie kojarzy, ale dla mnie ciekawy.

No, wiesz co, ja paradoksalnie wolę Ralpha Townera używającego wcześniejszego modelu, czyli Prophet Five.

Prophet Five był używany na albumie Blue Sun i dzisiaj też sobie zagramy, myślę, że co najmniej dwa utworki z tej płyty, bo to jest chyba moja ulubiona płyta Ralpha Townera.

Według mnie syntezatory, szczególnie z lat 80. mogą brzmieć strasznie kiczowato, ale Ralph Towner ma jakiś taki zmysł, ma takie poczucie dźwięku, estetyki, że on naprawdę potrafi z brzmienia tych syntezatorów zrobić coś naprawdę ponadczasowego.

Więc tak, to jest fajny utwór, zupełnie nie w stylu Ralpha Townera takiego, jakiego znam, takiego, którego najbardziej lubię, aczkolwiek myślę, że tak samo jak i cały album, zdecydowanie wart przesłuchania.

Zgadzam się, zgadzam się i tak sobie pomyślałem, że to jest fajny leitmotiv, który mógłby być w sumie leitmotivem zupełnie oddzielnej audycji o Ralphie Townerze.

Myślę, że też, bo Ralph Towner jest też kojarzony z tzw.

Więc myślę, że jest to jakiś trop, chociaż może akurat nie najistotniejszy, że ja bym akurat Ralph Townera z tzw.

I w ogóle nie wiem, czy też masz takie wrażenie, że Ralph Towner i Pat Metheny to są zupełnie dwa różne bieguny, jeśli chodzi o podejście do muzyki gitarowej.

Ralph Towner był takim muzykiem, myślę, trudniejszych emocji, trochę mroczniejszej muzyki.

W ogóle jeszcze, jak już porównujemy tych dwóch muzyków, to ja w Ralphie Townerze najbardziej szanuję jego podejście do gitary, bo o ile Pat Metheny lubił eksperymentować z dźwiękiem, to Ralph jednak zawsze był wierny temu naturalnemu brzmieniu, które oferuje w ogóle gitara.

Proponuję posłuchać teraz utworu Timeless właśnie z płyty solo no i zobaczymy jak sobie Ralph Towner radzi sam versus jego gitara.

Nagranie pochodzi z koncertu, który Ralph Towner grał w Niemczech.

No i właśnie Mateuszu, Ralph Towner versus sama gitara.

Myślę, że Ralph Towner był niestety takim muzykiem, który właśnie bardzo dobrze sobie radził grając solo, bo był po prostu perfekcyjny technicznie i to myślę, że było widoczne i dlatego był jednym pewnie z tych niewielu muzyków w jazzie i okolicach, którzy mogą sobie poradzić z graniem samemu na scenie.

A tutaj właśnie myślę, że Ralph Towner wydobył z tego utworu, znaczy właściwie nie tyle wydobył, tylko po prostu zagrał taką wariację na temat tego oryginalnego Timeless właśnie inspirując się trochę muzyką wschodu.

Tak, to była taka ważna przyjaźń Ralpha Townera i myślę, że taka nie tylko muzyczna, ale też prywatnie bardzo ważna w jego życiu.

Zastanawiałem się w ogóle nad tym, co jest takiego w drze Ralpha Townera, takiego specyficznego, jak wykreślić jego styl grania na gitarze.

No, Ralph Towner nie grał takich typowych gitarowych zagrywek, tylko właściwie on robił takie całe faktury na tym instrumencie.

No ja właśnie w szoku nie byłem, bo ja znałem wcześniej Ralpha Townera z tej dwunastostrunówki, ale no tak, to jest rzeczywiście, to jest ewenement i on... Maryla Rodowicz gra na dwunastostrunówce, ale Ralph Towner?

Tak, Maryla też jest skojarzona z tą gitarą, ale rzeczywiście Ralph Towner był takim specjalistą od tej gitary, prawda?

Niemniej jednak słuchaliśmy tutaj tego utworu z płyty solo, gdzie najlepiej można docenić Ralpha Townera.

No i jak dla mnie to jest najlepszy Ralph Towner jaki tylko mógł być, bo połączył tą estetykę gitary akustycznej wraz z nowoczesnym brzmieniem syntezatorów i wyszła mieszanka bombowa.

Ralph Towner.

I to jest bardzo ciekawe, bardzo takie imersyjne, jak to się dzisiaj mówi, czyli wciągające w taki świat właśnie, który Ralph Towner tworzy dla słuchacza.

W ogóle też pozwoliłem sobie przeczytać kilka wywiadów z Ralphem Townerem i bardzo mi się spodobało to, jak opisywał swoje granie, czy takie granie bez kalkulacji.

I to myślę jest u Ralpha Townera dosyć częste, że te utwory są niby spokojne, ale w rzeczywistości pełne takiego wewnętrznego napięcia.

Ralph Towner, jego dalsze utwory.

Tam znajduję chyba najciekawsze dla mnie utwory z tego okresu Ralph Townera.

Far Cry, czyli płyta City of Ice, rok 1989, Ralph Towner.

Ja z kolei, jeżeli coś jeszcze mogę tutaj wspomnieć o drze Ralpha Townera, jestem pod wrażeniem tego, że w jego drze absolutnie w żadnym aspercie nie ma plusa.

Ralph Towner naprawdę zupełnie, to jest taki człowiek, że on zupełnie z tym gatunkiem nie ma nic wspólnego.

Na przykład Ralph Townera i muzyki jamajskiej.

Rozmowa o Ralphie Townerze, lata 80.

No, kolejny przykład tego, jak wspaniałym, wielowątkowym artystą był Ralph Towner.

Ja myślę, że o Townerze powiedzieliśmy już wszystko i dlatego jestem bardzo ciekaw tego, jak podejdziesz w kolejnej audycji, którą też zamierzasz przygotować, o Ralphie Townerze z kolejnych lat, co jeszcze tutaj o nim powiesz, jak podchodzisz do jego twórczości ze schyłku życiowego.

I tutaj Ralph Towner gra razem z Wolfgangiem Mutschpilen oraz Slavą Trogorianem.