Mentionsy

Czerpała je niekiedy w usposobieniach podobnych z muzyki Orzelskiego.

Orzelski, niezmordowany, zachwycony, rozmażone oczy topił w rozciągniętej za oknami gęstej zieleni ogrodu.

Justyna stawała się przeciwnie, coraz bledsza, rysy jej sztywniały, oczy gasły, kilka razy ziewnęła głośno, czego jednak Orzelski ekstazą porywany nie spostrzegł.

Usłyszawszy wyraz śniadanie, Orzelski jakby się ze snu obudził i chwilę tylko jeszcze ze smyczkiem na struny opuszczonym osowiałymi oczami za odchodzącą Martą popatrzał.

Po chwili usłyszała w przedpokoju głos Kirły, który, rzecz dziwna, nie zażartował wcale z siedzącego naprzeciw otwartych drzwi Orzelskiego, ale owszem, przesłał mu z dala bardzo uprzejme powitanie.

Pani Emilia słuchała była muzyki Orzelskiego nieruchomo na pościeli wyciągnięta, z zamkniętymi powiekami, spod których czasem na bladę jej policzki spływała łza.

Pan Orzelski i pan Kirła mówili, że mnie w nich było do twarzy.