Mentionsy

Przysiągłbym, że ten reniferek przed chwilą stał inaczej.

Julek ponownie spojrzał na książkę i… mógłby przysiąc, że narysowany reniferek przed chwilą stał, a nie siedział tak, jak to widział w tym momencie.

Ale w tym momencie reniferek pokręcił w ich stronę swoim tyłeczkiem zakończonym białym, puszystym ogonkiem.

— Nie spodziewałem się, że jesteście tacy spostrzegawczy i szybcy — zawołał radośnie Reniferek.

– Przedstawię was mojej mamie – powiedział Reniferek, po czym spojrzał łobuzersko na chłopców.

Reniferek puścił się pędem przez puszyste zaspy śniegu.

Nim chłopcy się zorientowali, ich mały reniferek zupełnie zniknął im z oczu.

Mały Reniferek wskoczył w zaspy śniegu i porządnie się w niej wytarmosił.

Mały reniferek podszedł do Filipka i pyskiem chwycił jego szalik, po czym sprytnie zarzucił go sobie na szyję.

W tym czasie mały Reniferek stanął dumnie obok chłopaków.

A co więcej, mamy doskonały węch i potrafimy wyczuć nosem nasze jedzenie spod dużej warstwy śniegu – wytłumaczył dumnie Reniferek.

Mały reniferek zaczął bez słowa wąchać leżący na ziemi śnieg.

No i uwzięły się na nas niedźwiedzie polarne, dodał z oburzeniem mały Reniferek.

– zawołał mały Reniferek.

Ich mały reniferek przekopywał twardą ziemię swoimi bardzo mocnymi raciczkami.

Mały reniferek zaczął biegać i podskakiwać wokół wszystkich, po czym wykrzyknął.

Następnie chłopcy rzucali śnieżkami, a mały reniferek próbował złapać lecące śnieżki na swoje małe poroże.

Mały Reniferek podszedł do chłopców i mocno się w nich wtulił.

Na stronie książki mały Reniferek stał z wysuniętą bródką, jakby prosząc o jeszcze jedną chwilę głaskania.