Mentionsy

Po zaciętej walce Anthony Cacace po raz drugi zostaje mistrzem w tej dywizji, choć Jazza niedaleko był od zremisowania tego starcia.

James Jazza Dickens kontra Anthony Cacace o pas WBA wagi superpiórkowej.

Jazza dosyć niespodziewanie został mistrzem świata.

Nie był faworytem w starciu z Albertem Batyrgazyjewem w tamtym roku o tymczasowy pas w WBA, ale na jego szczęście mistrz olimpijski nie ma najlepszej wytrzymości na ciosy, dzięki czemu Jazza go znokautował.

Jazza kontra Cacace, czyli mistrz mańkut kontra pretendent z klasycznej.

Jazza aktywny na nogach, dużo zmyłek, Cacace głównie aktywny z lewą, aby trzymać rywala na dystans i wyczuć moment na wlecenie z prawym prostym.

W drugiej rundzie Jazza załączył jab, aby częściowo przejąć inicjatywę, przynajmniej żeby wygrywać rundy.

Cacace w trzeciej przerzucił się na odwrotną pozycję i Jazza natychmiast się na niego rzucił, proste na żebra i próbował go dojechać.

Początek piątej rundy był mocny ze strony Antonego, odwrócone 1-2 prawa-lewa kilka razy rzucił i za każdym razem Jazza wyglądał jakby miał za chwilę upaść.

I znowu Jazza go za to pokarał.

Jazza jak rzucał taki prosty, to od razu z zejściem w prawo, aby nie dostać kontry, a Cacace siadał na tym samym uderzeniu, żeby zamroczyć rywala.

W dziewiątej rundzie Jazza w końcu przełamał przewagę Cacacego z połowy walki, z doskoku męczył go sierpowymi, a Anthony większość tego starcia przeboksował na wstecznym, byleby nie zostać nagle powalonym.

Jazza trochę się przebudził, ale Cacace nadal przeważał.

W 12 Jazza chyba poczuł, że musi zaznaczyć swoje akcje i ruszył mocno do przodu, Cacace walczył z kontry.

Może czwórki, bo jednak Jazza też jest znaną postacią.