Mentionsy

było jego wytarcie o podłogę Jamesem Toneym.

Jones zwakował pas IBF, by podjąć największe wyzwanie swojej kariery, walkę z Jamesem Toneym, który był mistrzem w wadze super średniej, uznawanym za jednego z najlepszych bokserów na świecie.

James Lights Out Toney określany jako bokser starej daty, walczący niczym wielcy mistrzowie lat 50.

Toney został zawodowcem w 1988, Jones w 1989, a później powiedziałbym, że gdzie James się udał, tam za chwilę Roy się zjawiał.

James Toney i Roy Jones Jr.

Końcówka drugiej rundy była już wyraźnym sygnałem przewagi Roya, złapał Jamesa dłuższą kombinacją podbródkowych i sierpowych, a Toney jedyne co mógł zrobić to schować się za gardą i przeczekać.

W połowie piątej rundy Toney w końcu coś naruszył Jonesa, panowie weszli w otwartą wymianę i przez chwilę wyglądało to tak, jakby James celowo sprowokował Roya do ataku udając, że słabnie na nogach.

Opowiadał, że gdy oglądał inne walki Jamesa to zauważył, że Toney po prostu kradnie jego zagrywki.

James Toney całą winę za porażkę zrzucił na swoją menadżerkę, Jackie Cullen, że nie powinna dopuścić do tego starcia, bo James znowu złapał grypę.

James Toney później miał jeszcze jedną wymówkę.