Mentionsy

WBA, WBC, IBF i WBO.

WBA, World Boxing Association, najstarsza z czterech głównych organizacji bokserskich, powstała w 1921 roku jako NBA, National Boxing Association, to nie to koszykarskie.

W 1962 roku NBA zmieniła nazwę na WBA, bo organizacja dawno przestała być tylko krajowa.

Siedziba WBA mieści się w Panamie.

To, co wyróżnia WBA, to istnienie drugiego tytułu mistrzowskiego WBA Regular.

Przez to WBA jest dosyć często krytykowane, bo mistrz regular to nie jest mistrz świata w pełnym tego słowa znaczeniu.

WBA Super to jedyny tytuł z ich stajni, który naprawdę się liczy.

WBA jest aktualnie jedyną spośród głównych organizacji, która zezwala zawodnikom z Rosji i Białorusi na walkę pod własną flagą.

Zresztą kwestia światowej polityki nie jest dla WBA czymś nowym.

Mistrz wagi półśredniej Lloyd Hunnigan w proteście dosłownie wyrzucił swój pas WBA do kosza i odmówił obrony tytułu.

Bojkot zadziałał i kilka lat później WBA zakazało organizowania walk w tym kraju.

Siedziba WBC mieści się w Meksyku, a aktualnym prezesem jest Mauricio Sulaiman, tak jak u WBA poprzednikiem był jego ojciec Jose Sulaiman.

Gdy Tyson przegrał z Jamesem Busterem Douglasem w 1990, WBC razem z WBA wstępnie nie uznały tego wyniku, powołując się na kontrowersyjne liczenie po wcześniejszym lądowaniu na deskach Douglasa.

Kilka lat później, po tym jak ówczesny prezes USBA Robert W. Lee przegrał wybory na szefa WBA z Gilberto Mendozą, seniorem, powstała jej międzynarodowa gałąź USBA International,

Foreman był mistrzem WBA i IBF, a Schulz nie znajdował się w rankingach tych organizacji, WBA zabrała tytuł George'owi, a promotor Foremana Bob Arum zapłacił Lee łącznie 100 tysięcy dolarów, choć pierwotne żądanie prezesa wynosiło pół miliona.

Powstała w 1988 roku, gdy część członków WBA wyłamała się z dorocznej konwencji w Wenezueli.

Gdy w 1997 pokonał Vergila Hillaj i zunifikował pasy WBO, IBF i WBA w wadze półciężkiej, pokazało to, że zawodnicy WBO mogą być na poziomie reszty.

WBA odmówiła prezentowania swojego tytułu razem z tym od WBO.

O dziwo, to właśnie WBA jako pierwsza zaczęła uznawać mistrzów WBO w swoich rankingach, następnie zrobiła to WBC, a na końcu IBF dopiero około 2007 roku.

Kilka miesięcy później Bernard Hopkins znokautował De La Hoya i jako pierwszy w historii zunifikował pasy WBC, WBA, IBF i WBO jednocześnie.