Mentionsy

WBA, WBC, IBF i WBO.

IBF, International Boxing Federation.

IBF wyróżnia się tym, że najbardziej ze wszystkich organizacji trzyma się swoich zasad.

Historia IBF zaczyna się w 1977 roku, gdy powstała USBA, United States Boxing Association,

która chwilę później zmieniła nazwę na IBF.

Więc IBF od razu uznała go za swojego czempiona.

Siedziba IBF mieści się w Stanach Zjednoczonych.

Od tyłu IBF, taka ciekawostka.

Wszystko przez ówczesnego prezydenta IBF Roberta W. Lee, który przyjął łapówki od promotorów, żeby umożliwić konkretnym zawodnikom walki o tytuł.

Foreman był mistrzem WBA i IBF, a Schulz nie znajdował się w rankingach tych organizacji, WBA zabrała tytuł George'owi, a promotor Foremana Bob Arum zapłacił Lee łącznie 100 tysięcy dolarów, choć pierwotne żądanie prezesa wynosiło pół miliona.

Dzięki temu Schulz magicznie pojawił się w rankingu IBF i walka doszła do skutku.

Potem IBF było pod nadzorem federalnym aż do 2004 roku.

Inne federacje, nauczone doświadczeniem pojawiają się IBF kilka lat wcześniej, nie były skore do wpuszczania kolejnego gracza.

Gdy w 1997 pokonał Vergila Hillaj i zunifikował pasy WBO, IBF i WBA w wadze półciężkiej, pokazało to, że zawodnicy WBO mogą być na poziomie reszty.

O dziwo, to właśnie WBA jako pierwsza zaczęła uznawać mistrzów WBO w swoich rankingach, następnie zrobiła to WBC, a na końcu IBF dopiero około 2007 roku.

Kilka miesięcy później Bernard Hopkins znokautował De La Hoya i jako pierwszy w historii zunifikował pasy WBC, WBA, IBF i WBO jednocześnie.