Mentionsy

Józef Grudzień i Wilikton Barannikow na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio stoczyli niezwykle emocjonującą walkę.

Losy pojedynku ważyły się do ostatnich sekund, jednak Grudzień dzięki koncentracji i świetnemu wyczuciu rywala poradził sobie z Buriatem, który dynamicznie skracał dystans i szukał nokautu.

Styl Polaka bardziej przypadł do gustu sędziom, punktowali walkę jednogłośnie 5-0 i w ten sposób Józef Grudzień został mistrzem olimpijskim w wadze lekkiej w 1964 roku.

Józef Grudzień urodził się 1 kwietnia 1939 roku w Piasku Wielkim.

Grudzień już był pewny, że pojedzie na Igrzyska Olimpijskie do Tokio.

Grudzień opowiadał w wywiadzie dla TVP Sport, że w Japonii najbardziej spodobała mu się punktualność miejscowych.

Olimpijczycy otrzymywali dietę dwóch dolarów dziennie, plus za złoty medal Grudzień dostał dodatkowe 30, co starczyło mu na drobne upominki dla bliskich.

Ale Grudzień nie przyjechał tam jako turysta, tylko jako potencjalny medalista.

Grudzień pokonał 4-1 brązowego medalistę mistrzostw Europy Antero Halonena z Finlandii, a Barannikow takim samym stosunkiem punktów wygrał z Chilijczykiem Luisem Zunigą.

W jednej ósmej finału Grudzień ponownie zwyciężył 4-1, tym razem z Alexem Oundo z Kenii.

Grudzień wynikiem 4-1 zapewnił brązowy meda dla reprezentanta USA Ronalda Alena Harrisa.

Józef Grudzień i Wilikton Barannikow spotkali się w finale bokserskich zmagań w wadze lekkiej na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio 23 października 1964 roku.

Grudzień i Barannikow zmierzyli się ze sobą na początku roku w styczniu na Pucharze Świata w Moskwie.

Grudzień wygrał 2-1, choć jak możemy wyczytać z relacji przeglądu sportowego, być może niesłusznie.

Cztery lata wcześniej w Rzymie Paździor zdobył złoto, a Grudzień z zwycięstwem nad Barannikowem miał rozpocząć najlepszy dzień w historii polskiego amatorskiego boksu.

Grudzień już od pierwszej rundy postawił na klasykę boksu przeciwko Mańkutowi.

Pojedyncze, obszerne sierpy i momenty z opuszczoną gardą, a to Grudzień bezlitośnie wykorzystywał, trafiając mocnym prawym prostym.

Barannikow znów ruszył mocno, ale tym razem Grudzień był na to przygotowany.

Widać było momenty, w których Grudzień reagował cofnięciem albo unikiem, ale potem przyszedł przełom.

Grudzień pokazał bardzo dojrzały boks, dużo pracy lewą ręką, oszczędzanie prawej na konkretne momenty, dobra praca nóg i świetne reakcje na akcje przeciwnika.

Józef Grudzień wygrał jednogłośnie u sędziów 5-0 zostając nowym mistrzem olimpijskim w wadze lekkiej.

Wspomniałem, że Grudzień w Tokio był świeżo po kontuzji kciuka.

Rok po Igrzyskach na Mistrzostwach Europy Grudzień i Barannikow po raz kolejny spotkali się w finale.

Na kolejnej edycji Mistrzostw Europy Grudzień nie dał już sobie odebrać zwycięstwa.

Grudzień pojechał na kolejne Igrzyska Olimpijskie.

Wydawało się, że Grudzień poza złotem również będzie kandydatem do wygrania pucharu Vala Barkera za najlepszego boksera Igrzysk Olimpijskich.

W finale w Meksyku Grudzień znowu wpadł na Roniego Harrisa z USA, ale to nie ten, z którym walczył w Tokio, bo do dziś z jakiegoś powodu niektóre media nadal łączą obu Harrisów, Wiennego lub ich mylą, nawet robi to oficjalna strona Igrzysk Olimpijskich.

Kilka miesięcy później Grudzień zakończył karierę i w wieku 30 lat przeszedł na sportową emeryturę.

Wracając do grudnia, po zakończeniu kariery Józef Grudzień przez pewien czas trenował juniorów Legii, a następnie pracował jako technolog w polskich zakładach optycznych.

Józef Grudzień zmarł 17 czerwca 2017 roku w wieku 78 lat.